Wat er overblijft is stilte: ‘Rationeel bekeken heb ik niemand nodig, maar liefde is niet rationeel.’

by

En wat er overblijft is stilte. Een stilte waarin ik in mijn hoofd honderden gesprekken met je voerde. Waarin mijn hart dag bij dag een stukje verder afsterft. Denkende aan alle mensen om mij heen die het blijkbaar wél kunnen en de vlaag van hoop die bijna tastbaar werd. Hoe graag ik je nog eens zou willen vasthouden. Willen zeggen dat ik de toekomst zag in jouw ogen. En dat ik je niet verantwoordelijk stel voor de ruzies en conflicten die we hebben. Sterker nog, dat niemand verantwoordelijk is voor het verdriet dat ik ervaar, behalve ikzelf. Ik kan mij wel voor mijn kop slaan. Ik had toch met mijzelf afgesproken nooit meer verliefd te worden?

“Zoek je naar iets?” vroeg je mij. Ik antwoordde je met een ferme “nee”. Terugkijkend naar alles wat er is gebeurd weet ik het niet meer. Zocht ik naar iets? Wilde ik iets forceren? “Ik vraag het je omdat als je iets zoekt het snel lijkt alsof je het gevonden hebt.” De woorden echo’en door mijn hoofd.

Rationeel bekeken heb ik niemand nodig, maar liefde is niet rationeel. Liefde maakt dat als jij zegt dat ik je ruimte moet geven ik je juist meer berichten stuur. Dat ik wanhopig vast blijf houden aan een toekomst die enkel in mijn fantasieën bestond. “Toen ik met je door Rotterdam liep voelde ik trots.” Ik heb het screenshot wel acht miljoen miljard keer bekeken. Hoe was het van daar naar hier gegaan?

No tags 3 Comments 1
3 Responses
  • Manon
    May 28, 2019

    Wow Nina, wat kan jij schrijven! X

    • Anja
      May 30, 2019

      Prachtig

    • Nina
      June 4, 2019

      Hé Manon, dankjewel 🙂 Ik waardeer je compliment enorm! x

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *