‘Vrijheid is verantwoordelijkheid’

by

Zondag 28/10/2018

Dinsdagochtend was ik één van de mensen die om een uur of elf voor de ingang van de Flying Tiger stond. Of nouja, voor de ingang is niet helemaal juist gezegd. Ik stond eigenlijk zo’n vijftig meter voor de ingang in de rij. Ik schaam me een beetje om dit op te schrijven. Voor de mensen die het ontgaan is, ze vierden hun jubileum door alles voor één euro te verkopen. Nou ben ik nog niet zo lang geleden verhuisd en waren er nog best wat dingen nodig. Die actie kwam dus best mooi uit. Op het moment dat ik de rij zag zat ik meteen in tweestrijd. Ik zou toch niet aansluiten? Als dat geen gekkenwerk is. Aan de andere kant, de korting is niet niks. Of, dat dacht ik toen. Later had ik namelijk ook wel weer het besef van voor welke prijs ze die spullen normaal gesproken verkopen. Die ligt niet veel hoger.

Uiteindelijk ben ik na twee minuten in twijfel weggelopen. Ik had mezelf niet meer serieus kunnen nemen als ik was blijven staan. Met alle respect voor de mensen die dat wel deden. Flying Tiger moet hebben geweten dat de Nederlander voor een koopje wel uit zijn luie stoel komt. Op de fiets terug begon ik mezelf te bekritiseren. Waarom was ik hier uberhaupt ingetrapt? Ik had kunnen weten dat het zo druk zou zijn. Ik heb altijd het idee dat ik vrij bewust leef, maar zo’n trigger kan ik toch niet weerstaan. Zoals de meesten denk ik. Ik denk dat er dinsdagavond heel veel mensen zich thuis zaten af te vragen wat ze in godsnaam moeten met een midgetgolfbaan voor op de wc of een basketbalnet voor op je hoofd. Natuurlijk had ik mezelf voorgenomen alleen maar dingen te kopen die ik echt nodig had, maar iedereen weet dat dat niet zo werkt. Zo’n winkel schreeuwt: ‘neem alles mee! Dit is echt heel handig! Natuurlijk heb jij voor alles iets nodig wat je zelf nog niet had kunnen bedenken!’ Waarom koop ik ecologisch schoonmaakmiddel, geen voorverpakte groente, 100% pindakaas en niet ‘gewoon’ Calvé en biodegradable wcpapier en val ik wel voor zo’n plastic gigant?

Ik had mezelf verraden, dat was wel duidelijk. En dat terwijl ik de massamaatschappij altijd zo loop te verafschuwen. Niemand doet het natuurlijk helemaal goed, dat weet ik ook wel. Ik sta ook niet achter de fast fashion industrie, maar als ik iets heel specifieks nodig heb kan ik dat niet altijd tweedehands vinden. Hoeveel moeite ik ook doe of hoe graag ik het ook anders zou zien. Toen ik vanochtend weer aansloot in zo’n rij voelde ik me dus ook heel anders. Ik ging namelijk niet naar een plastic gigant, maar naar een vintage kilo sale. Als iedereen wat meer vintage zou gaan dragen, zou er namelijk alweer een stuk meer water zijn. Toch?

De sfeer in de rij was gemoedelijk, ondanks dat het vroeg was, drie graden en zondagochtend. Mensen hadden er zin in en vroegen elkaar of ze specifiek ergens naar op zoek waren of dat ze even ging rondneuzen. Het was bijna Hollands kneuterig. We wisselden ervaringen uit en ik kreeg aan alle kanten tips. Zelf ben ik daar wat te egoïstisch voor, want als ik vertel waar ik op selecteer, kan ik dat straks misschien niet meer doen. Ook om dit op te schrijven schaam ik me. Toen de deuren eenmaal open gingen leek het wel alsof ze de kleding gratis weg zouden geven. Ik had er alweer bijna spijt van, maar een beetje graven en hopelijk en verborgen parel tegen komen is wel iets wat ik heel graag doe.

Natuurlijk is tweedehands kopen duurzaam. Ik vraag me alleen af of dat het ook nog is als je tweehonderd mensen binnen laat in een hal met rekken vol kleren die daar als dieren doorheen gaan. Zodra ik constant in mijn zij wordt geduwd, kleren voor mijn neus worden weggetrokken als ik even aan een stofje probeer te voelen en ik overal ellebogen zie en voel, vind ik er eigenlijk niks meer aan. De mevrouw waarmee ik in de rij stond te praten kwam ik tegen met paniek in haar ogen. Zij vond er hetzelfde van als ik. Uiteindelijk heb ik wat mooie dingen weten te bemachtigen, maar niet zoals ik gehoopt had. Op een gegeven moment liep ik namelijk ook rond en probeerde ik de schoonheid te zien in dingen die het eigenlijk net niet waren. Kleren die dus onder in je kast belanden. Dat is niet helemaal wat duurzaam leven inhoudt geloof ik.

Met een opgeheven hoofd heb ik alles waarvan ik het niet zeker wist terug gehangen. Klaar voor de volgende kast waar het waarschijnlijk op de bodem gaat belanden. Ik hoorde in de rij namelijk ook veel mensen praten over hoe goedkoop het allemaal wel niet was. Voor zo’n prijsje kan je namelijk nog eens wat proberen. Ik kan ze niet tegenspreken, maar het hele idee verdwijnt er wel mee in die zee van ellebogen. Eigenlijk was dit niet veel anders dan die rij voor de plastic gigant, ik voelde me er alleen beter over. Vrijheid is verantwoordelijkheid zei Kant, die zin bleef maar door mijn hoofd spoken.

No tags 1 Comment 1
1 Response
  • Karine Boerboom
    August 22, 2019

    Mooi geschreven

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *