‘Voelen’

by

Je vingers klemmen zich stevig om de mijne. Je duim glijdt over de top van mijn hand. Ik voel je nagels zachtjes in m’n huid krassen. Ik kijk omhoog. Je hebt nog van die heerlijke old school sterren boven je bed geplakt. Van die glow-in-the-dark plastic stickers die je met kneed gum op de muur kon plakken, om ze er dus vervolgens nooit meer af te halen.

Jouw haar ligt uitgespreid over het bed en kriebelt wat in m’n nek. Ik draai mijn hoofd en kijk naar je. Jij kijkt naar boven – ook naar die glow-in-the-dark stickers op het plafond. Je duim maakt nog steeds lieve bewegingen over de top van mijn hand, maar je kijkt strak naar boven. Ik draai bij en ga op m’n zij liggen. Ik kijk naar je. Ik kijk naar hoe je donkere lokken soepel om je gezicht heen liggen. Ik kijk naar hoe de vorm van je neus soepel overgaat in de golf van je zachte lippen. M’n ene hand strak in de jouwe geklemd, de andere nog vrij. Ik kruip een stukje dichter bij je. Je kijkt vanuit je ooghoek naar me, maar beweegt je hoofd niet. De stof van je topje ligt losjes om je lijf, de knoopjes al allemaal open. Ik glijd met de wijsvinger van mijn hand over je huid. Via je sleutelbeen volg ik mijn weg langs je hals. Ik kras was op je borstbeen en volg via die dunne huid het plekje bij je borsten. Boven je borsten maak ik de golf naar beneden. Ik volg je lijf. Ik volg de vormen, de bochten, de heuvels. Ik kriebel wat bij je zij en volg een parcours van moedervlek naar moedervlek. Ik kom bij je broek aan. Met m’n duim probeer ik de knoop los te klikken, maar het lukt niet. Ik gebruik mijn wijsvinger en duim om het haakje los te krijgen en wikkel hem af. Een koperkleurige knoop siert de donkere spijkerbroek precies passend om jouw heupen. Je gezicht nog steeds richting plafond. Je ogen dicht. ik maak de knopen los en een rode broekje wordt zichtbaar. Ik glimlach. Ik glijd met m’n hand over het kant en onder de stof van de spijkerbroek. Je adem stokt. Ik ben daar bij dat randje. Dat ene randje. Ik ga ‘per ongeluk’  op zoek en laat je duim wat harder in mijn huid krassen. Ik hoor je ademhaling versnellen en verdwijn met m’n hand ook onder de rode stof. Het is warm, vochtig, maar vooral intens. Ik voel je. Ik ben daar. Ik ben precies daar, maar je durft me niet aan te kijken.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *