‘Schat, waarom noem jij jezelf geen feminist?’: Mannelijke trots bestaat in zijn hoofd niet

by

Vrijdag 15/2/2019

‘Schat, waarom noem jij jezelf geen feminist?’ Een vraag die al een tijdje door mijn hoofd spookt. Misschien is wat achtergrondinformatie noodzakelijk. Mijn vriend en ik daten heel regelmatig, ook al wonen we samen. Misschien is dit niet heel relevant, maar wil ik gewoon even opscheppen. Zou kunnen. In elk geval geef je elkaar op dat soort momenten ander soort aandacht. Thuis komt het er namelijk vaak toch op neer dat ik na een dag werken Heel Holland Bakt zit te kijken en hij heel serieus kijkt en iets leest over micro-organismen. Ofzo. 

Thuis wordt er eigenlijk niet vaak over feminisme gediscussieerd. In elk geval niet als wij met zijn tweeën zijn, want we zijn het altijd vrij snel met elkaar eens. Ik heb gelijk. En dan niet omdat ik mijn zin doordrijf, dat is alleen maar bij minder serieuze onderwerpen. Meestal ga ik ook pas ‘aan’ zodra er publiek is. Zet mij maar op een podium, dan ben ik op mijn best. Ook in een gezelschap ga ik graag de discussie aan en vooral: steeds harder roepen. 

Met hem alleen ben ik veel rustiger. Wat fijn is, want anders zou hij het waarschijnlijk niet met me vol houden. En zou ik overigens ook erg moe van mezelf worden. Hij lacht me soms uit, als ik iets te activistisch word. Zoals gisteren. Valentijnsdag, misschien een commerciële kutdag, maar is kerst dat niet dan? Ik wilde dus een cadeautje. Maar géén rozen, want: ‘Het is slecht voor het milieu dat die nu zoveel gekweekt worden en voor de mensen die ze moeten plukken onder erbarmelijke omstandigheden.’ Wanneer hij mij dan na praat, vind ik mezelf eigenlijk ook best grappig, hoewel ik er volledig achter sta. Uiteindelijk kreeg ik een boek, dus je begrijpt, die jongen snapt het helemaal. 

We zijn alweer te ver afgedwaald. Want, waarom noemt hij zichzelf nou geen feminist? Dat vroeg ik me dus ook af, want ik zie in hem een echte socialist. Hij spreekt zich alleen minder uit, over dat soort zaken. Zoals hij zelf zei: ‘Ik zou een hele slechte opiniemaker zijn, want ik schrijf de beschouwing en jij het betoog.’ Toch is dat voor mij geen enkele reden je niet met iets te identificeren. Na wat doorvragen, kwam uiteindelijk de aap uit de mouw. 

De term staat hem niet aan. Hij weet dat feminisme niks te maken heeft met het voortrekken van vrouwen – want ik voed hem goed op – maar hij vindt de term wel zo klinken. Socialist, zou hij dan toch eerder zeggen, maar toch vindt hij ook dat de lading niet dekken. Daarmee identificeert hij zich namelijk ook niet volledig. Net als dat hij nooit in zijn Twitter bio zou zetten ‘links’, zou hij daarin nooit zetten ‘feminist’. Om zijn mannelijkheid draait het in elk geval niet, want Godzijdank voelt hij daar niks voor. Mannelijke trots bestaat in zijn hoofd niet en ik vind dat fucking feministisch. En misschien ook wel een van de redenen dat ik van hem houd. Hij identificeert zichzelf namelijk net zo goed niet met ‘de man’, alhoewel zijn geslacht er niet om liegt. Als iemand hem aanspreekt met ‘hallo mevrouw’ vindt hij dat prima. Genderkwesties, vindt hij onzin, want het grootste gewin zou zijn wanneer iedereen lekker deed waar ‘ie zelf zin in heeft, zonder het gevoel te hebben dit te moeten verantwoorden. 

Er was nog iets, hij vindt mij namelijk activist. Ik zei dan ook dat ik mezelf omschrijf als activistisch feminist, maar hij wist niks van deze term. Hij had het gevoel dat hij activistisch zou moeten zijn, om zichzelf feminist te kunnen noemen. Terwijl een aanhanger van een denkwijze, daar niet meteen voor moet pleiten. We kunnen – gelukkig – niet allemaal zulke druktemakers en herrieschoppers als ik zijn. Uiteindelijk, had ik mijn doel bereikt. Als je hem, op de man af zou vragen of hij feminist is, zou hij nu zeker zeggen ja en voor dit gesprek en uberhaupt voor zijn weten van mijn bestaan, waarschijnlijk ook. 

No tags 0 Comments 1

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *