‘Piet Heinkade 48…’

by

Ik trek m’n rokje iets lager naar beneden. Ik voel de mannen – die de kamers met rood fluweel bedekte banken naar binnen kijken – lonken. Ze kijken, staren en turen om ongemakkelijk van te worden. M’n telefoon gaat af en licht op. Ik kijk op het schermpje: Piet heijnkade 48. Ik stop het toestel terug in mijn zak en staar voor me uit. Ik versnel mijn pas een beetje en kijk strak voor me. Dan krullen de hoekjes van m’n mond om. Een kriebelend gevoel bekruipt me, bespeelt me. Ik voel een tinteling langs mijn benen omhoog trekken en een zwaar gevoel zakt in mijn buik.
‘’Piet Heinkade 48,’’ fluister ik zachtjes tegen mezelf. ‘’Piet Heinkade.’’ Ik giechel, nog zonder dat ik er zelf erg in heb, komen er geluidjes uit mijn mond. Mensen kijken op en om. Ik zet mijn pas stevig door en houd mijn hand stevig op de sluiting van mijn tas. Je weet maar nooit, het is tenslotte de warmoestraat en als ik zo even goed heb gekeken naar de mensen om me heen is dit niet het volk waar ik echt volledig mijn vetrouwen over durf uit te spreken. Ik geloof gewoon niet dat ik het echt heel erg heb op glurende smerige mannetjes die ook bij mij mijn rokje liever uit dan aan zien. – Als ik het even heel erg kort door de bocht mag zeggen.

Met het uitzicht op centraal loop ik rechtsaf. ‘Piet Heinkade 48,’ mompel ik weer in mezelf. De telefoon gaat af.
‘Afbeelding ontvangen,’
Ik klik op de foto en zie jou. Een foto van jezelf in de spiegel met alleen een klein handdoekje voor. Je hoofd staat er net niet op, maar door de split van de handdoek kan ik zien dat je eronder niet heel veel draagt.
‘’Hoelang nog?’’
Ik krijg het warm van de foto en van je ongeduldige appje nog veel meer. Met vochtige handen typ ik wat terug. Ik kijk om me heen en schuif de helderheid van het schermpje wat omlaag. Ik klik op de foto. Ik zoom in op je benen en op de split van de handdoek die net iets meer laat zien. Ik voel de kriebels in mijn buik heviger worden en ik rol de mouwen van mijn leren jasje op. Ik gooi mijn haar wat heen en weer en bekijk mezelf in een winkelruit. Ik duw m’n borsten wat omhoog, m’n truitje juist naar beneden. Het rokje krul ik nog wat verder omhoog en ik voel snel tussen mijn benen naar de stand van zaken. Even polshoogte nemen zeg ik altijd.
Shit. Ik kijk naar mezelf in de winkelruit met mijn hand onder het rokje. Ik bijt op m’n lip en voel de stof van mijn broekje warmer worden – natter worden. Een man in pak loopt langs en bekijkt zichzelf – of ook mij – in de spiegel. Ik trek mijn hand terug en doe net alsof ik met mijn rokje bezig was. Ik kijk om. Als de man geen aandacht meer voor mij heeft, glijdt mijn hand voorzichtig terug onder mijn rokje. Maar nu ook onder mijn broekje. Ik voel een warme ophoping ontstaan en sluit heel even mijn ogen. Ik voel mezelf, m’n hart begint sneller te kloppen en mijn vingers vervolgen hun eigen weg. Ik bijt op m’n lip en gooi mijn haren naar achteren.

Ik schrik op. Trek m’n rokje goed, corrigeer het shirt en haal mijn handen door m’n wilde haren. Ik giechel en pak m’n telefoon.
‘’1 minuut,,’’ app ik.
De deurbel doet het niet, dus ik klop op het raam. Je spiekt voorzichtig door de vitrage naar buiten en kijkt me ondeugend aan. Een paar tellen later gaat de deur open.
‘Hey,’
‘Hey,’
Ik blijf nog voor de drempel staan en bekijk je van top tot teen. Ik voel de vochtige ophoping sterker worden en wil je het liefst meteen bespringen. Ik wil de drempel overstappen, maar jij zet een stap naar achteren.
‘Wacht,’ zeg je. Je pakt de bovenste knoop van je handdoek vast en draait het met je vingers los. De handdoek glijdt als water zo soepel van je lijf.
‘Welkom, nu jij,’
Nog in de deuropening trek ik mijn rokje verder omhoog en glijdt met mijn hand onder mijn rokje, onder mijn broekje. Als reactie op wat ik voor je me zie. Als reactie op hoe jij daar staat. Je kijkt me aan en die twinkeling in jouw ogen… Je trekt mij naar binnen, gooit de deur achter je dicht en wringt je vingers tussen de mijne in mijn broekje.
‘Jij bij mij, ik bij jou?’ Zeg je met hoopvolle stem.
Ik volg eerst met mijn handen je vormen, jouw borsten, jouw billen en dan…
‘Ik bij jou, jij bij mij,’

 

 

 

No tags 0 Comments 2

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *