Over eenzaamheid: ‘Dat ik het aan mijzelf te danken heb, omdat ik nog steeds niet verander.’

by

Mag je jezelf eenzaam voelen als je over een solide groep vrienden beschikt en een liefhebbende familie? Het is de vraag die ik mijzelf gisteravond stelde toen ik op de bank mijn vierde glas witte wijn wegtikte en tot de bittere realisatie kwam dat al mijn vrienden alweer over een partner beschikken, ondanks het feit dat hun relaties later eindigden dan de mijne. Het was niet het verlangen naar een relatie of een zoektocht naar het antwoord op de vraag ‘waarom ik niet?’ die mij belaagden met een gevoel van ultieme leegte, maar het was het besef dat ik van mijzelf bewust een charity case heb gemaakt. Dat ik – door vijf jaar te doen over mijn driejarige studie en terug te verhuizen naar mijn ouderlijk huis – geen catch meer ben. Dat ik het aan mijzelf te danken heb, omdat ik nog steeds niet verander. Aangezien veranderen impliceert dat ik een nieuwe richting in kan slaan. De realiteit is dat ik nog steeds niet weet waar ik naartoe wil of hoe ik mijzelf zie. Dat alle mogelijkheden op een toekomst mij verlammen. Ik een ultieme angst koester om straks gedwongen manuscripten te moeten doorspitten bij een uitgeverij, omdat ik niet zo goed weet wat ik anders met mijn literatuur studie aan moet. (Een studie die ik overigens ook alleen maar koos omdat ik geen andere talenten heb dan dat ik wel leuk wat woorden aan elkaar kan plakken en de buitenwereld dan vervolgens besluit dat dit een Tekst genoemd mag worden.) Aan de andere kant, de ambities die ik wel nastreef lijken onrealistisch en niet binnen mijn handbereik. Waardoor alle stapjes er naartoe voelen als bergetappes en de stress mij vaker wel dan niet opslokt. Wat ik vervolgens dan weer verdoof. De cirkel sluit vrijwel altijd perfect.

 Als buitenstaander is het misschien makkelijk te stellen dat ik daar, op de bank bij mijn moeder met een inmiddels door mijzelf ingeschonken vijfde glas wijn in mijn hand, aan het zwelgen was in zelfmedelijden. Zo vroeg een van mijn studiegenoten aan de kunstacademie ooit waarom ik van alle personages in mijn proza altijd slachtoffers maakte. Nu weiger ik pertinent om mijzelf (of mijn personages) te zien als slachtoffer(s). Al is het besef dat ik mijn eigen toekomst bewust heb gesaboteerd pijnlijk en vernederend; het geeft mij ook elke dag nog de hoop dat er iets te veranderen is. Dat ik de zelfsabotage kan omzetten naar zelfliefde. Hierdoor kwam ik na een heel album van Nils Frahm en een flinke zee aan tranen tot de conclusie dat je jezelf ten alle tijden eenzaam mag voelen. Maar dat het de kunst is om, in alle eenzaamheid, je eigen liefdespartner te zijn.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *