Over de maakbaarheid van de man: “Moeten mannen naar therapiesessies om over hun gevoel te leren praten?”

by

Donderdag 11/4/2019

Voor het gemak ga ik ervan uit dat je Man Made hebt gezien. De nieuwe van Sunny Bergman. Ze vindt dat mannen meer moeten emanciperen. Een prima idee, lijkt me. Controversieel! Riepen ze, vind dat aardig meevallen. Theo Maassen dacht daar anders over, maar laten we daar niet over beginnen want dan zit je over vijf uur nog achter dat scherm. Wat hij wel voor elkaar heeft? Ik zou die voorstelling van ‘m nu best willen zien. Mogelijk omdat het soms fijn is iets te zien wat vreselijk is. Zoals mensen die kijken naar filmpjes waarin puisten worden uitgeknepen. 

De reacties zijn verdeeld. In mijn kringen voornamelijk positief, maar recensies laten anders blijken. “Haar politiek en sociaal correcte aanpak, gelardeerd met een overdosis morele superioriteit is de mijne niet. Sterker nog: ik ben er allergisch voor!” Ik snap de schrijver, want wat haat ik mensen die het allemaal goed doen. Zangers die elke noot halen zijn voor mij niet fijn om naar te luisteren. “Ja, je deugt.” Toch ervaar ik deze film niet zo. Ja, ze wil laten zien hoe het – in haar ogen – zou moeten, maar in mijn ogen leest ze je niet de les. Of ben je op je pik getrapt? 

Mannen vinden het eng niet mannelijk (genoeg) te zijn. Dat is wat me het meest bij blijft van de documentaire. Iets wat ook duidelijk merkbaar is in mijn eigen leven. De balletdansers en de queers eindigen het hoogst op een testerontest. De rugbyers het laagst. Allemaal hopen ze toch niet zo’n eentje te hebben. Blijkbaar zegt dat een heleboel. Vind ik gek, als je toch zelf weet wie je bent. Mannelijkheid is nurture, constateert Sunny Bergman. Ook een scan van haar hersenen naast die van haar man, laat zien dat er geen verschillen zijn. 

De man wordt gevormd tot het holbewoner beeld wat we schetsen, zegt de film. Want zelfs je stoere, motor rijdende buurman huilt bij Een Klein Huis op de Prairie. Als hij dat toe kan geven, hebben we dan nog een probleem? Moeten mannen naar therapiesessies om over hun gevoel te leren praten? Ik denk het niet. Niet structureel in elk geval. Af en toe organiseer ik een varieté avond in een klein theater in Amsterdam. Gisteren draaide daar een korte documentaire, Skip & The Rythm Rangers. Skip is een jongetje van veertien, hij zit in een selectieklas dansen. Ondanks dat het zijn lust en zijn leven is, vindt hij het ook doodeng. En heel vervelend.

Hij stopte ermee om op voetbal en op kickboksen te gaan. Zoals de andere jongens uit de klas. Dit omdat hij werd gepest en constant werd nageroepen. De regisseur was erbij en vertelde dat de film vaker wordt gedraaid op scholen. In Rusland was een klas jongeren in shock: dat ze in Nederland zo reageren op een jongen die danst. Ze konden hun ogen niet geloven. De regisseur vertelde dat de reacties over het algemeen heel leuk waren, basisschoolkinderen snapten meestal het probleem niet. Want, wat maakt het uit waar je op valt en waarom wordt homo gebruikt als scheldwoord? 

Tot hij in een klas kwam, volgens mij 2HAVO. In die klas zaten alleen maar jongens. Er waren er een paar die zich ontzettend vervelend gedroegen en de hele klas daarin mee trokken. Iedereen vond Skip een homo. Laten we deze jongens aanpakken. Kunnen we het ze kwalijk nemen? Misschien niet. Op een bepaalde leeftijd ben je nou eenmaal gewoon niet heel leuk als kind. Meestal trekt dat bij en als dat niet lukt, kun je gélukkig aansluiten bij je vrienden van het corps of Forum. Als we kappen met boys don’t cry, komen we al een heel eind.

En dat is wat ik mis in Sunny Bergmans documentaire. Een oplossing. Nou snap ik dat, dat makkelijker gezegd is dan gedaan en dat ze misschien voornamelijk ogen wilde openen. Misschien ook mensen wilde laten vallen over de kinderen in IJsland, want dat vindt men hier toch wel heel moeilijk. Jongens met nagellak? Je kan ook overdrijven, zegt zo’n beetje elke recensent. Als ik een kind zou krijgen, zou ik mijn omgeving niet vertellen welk geslacht het heeft, voordat het geboren is. Omdat ik geen kamer vol roze jurkjes en balletpakken wil of stoere truien met brandweerwagens en draken, voordat mijn kind een mening heeft. 

Dat is zielig, hoorde ik laatst toen ik dit aan iemand vertelde. En wacht maar, je bent nog maar twintig. Als je ouder wordt (en beter weet, hoorde ik) zie je hoe schattig die jurkjes zijn. Ik vind dat niet zielig, als ik een dochter krijg die op mij lijkt, wil ze op haar vierde op ballet, op haar zesde op flamencohakjes naar school en moeten er overal glitters op zitten. Maar ik bedacht het wel zelf en dat gaan mijn kinderen ook doen. 

No tags 0 Comments 1

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *