Ode aan de man: ‘Dus daarom, bij deze: geen kritisch betoog’

by

Ik schrijf voor het Lief Dagboek, een feministisch platform.
Iets waar ik trots op ben en tevens ook moeite mee heb.

Maak je geen zorgen, ik ga jullie het hele riedeltje over dat ‘feministen geen mannenhaters zijn’ besparen.
Dat weten we nu al.
En toch… toch vind ik het zo verdomde paradoxaal, dat wij binnen het feminisme streven naar gelijkheid tussen de seksen, maar in die strijd – want dat wordt het vaak – de dualiteit tussen man en vrouw juist lijken te versterken.
Want laten we even heel eerlijk zijn: uiteindelijk komt het toch vaak neer op, dat wij vrouwen, jullie mannen vertellen, wat er niet aan klopt aan wat jullie doen en hoe jullie dat doen.
Jullie mannen doen het fout. En wij vrouwen pikken dat niet meer!
Wij  willen daar verandering in brengen.
En ein-de-lijk eens voor onszelf opkomen.

En oh.. we maken ons boos!
We maken ons echt héél erg boos!
Want dat hoort daar dan bij..  

Afijn.. mijn partner gaat de volgende woorden – als hij slim is – nog vele malen tegen mij gebruiken:
Ik geloof uiteindelijk niet zo in de kracht van woede en verzet.
Natuurlijk moeten we blijven kijken naar de maatschappij waarin we leven en hoe we deze kunnen verbeteren. Zeker wanneer het aankomt op thema’s als gelijkheid in sekse.
Alleen geloof ik, dat we niet moeten kijken met een kritische, maar vooral met een open blik.
Als wij echt graag willen dat er iets verandert, dan vraagt dat om vertrouwen.
Dan vraagt dat om overgave. En volgens mij lukt zoiets alleen vanuit liefde..

Dus daarom, bij deze: geen kritisch betoog, maar een ode..

Dit is mijn ode aan de man.

Dit is een ode aan de man, die zijn opwinding laat blijken wanneer hij een vrouw ziet.
Ik heb beledigd gekeken en gemompeld, dat ik meer ben dan een lustobject, wanneer je naar me floot op straat of naar mijn billen keek terwijl ik langsliep,
Maar ik geniet tegelijkertijd ten volste van precies die verlangende en hongerige blik in je ogen, wanneer ik met je aan het vrijen ben.
Dit is een ode aan zijn lust.


Dit is een ode aan de man die toenadering zoekt puur op basis van uiterlijk.
Ik vond je oppervlakkig en wanhopig toen je dit deed in de vorm van een DM op mijn social media account en ik blokkeerde je dan ook meteen.
Maar ik word nog warm als ik denk aan wat er stond op het briefje dat je in groep 6 in mijn etui had verstopt. In gekleurde potloodletters: Wil je verkering? Je ziet er lief uit en we hebben dezelfde schoenen.
Dit is een ode aan zijn initiatief.

 

Dit is een ode aan de man die een vrouw probeert te ‘scoren’ in een kroeg.
Ik lachte minachtend naar je, toen je onhandig op me af stapte en mij probeerde te versieren met een clichématige openingszin en een stomme grijns.
Maar ik heb intens genoten van de wilde nachten, die we deelden, nadat je precies hetzelfde probeerde, enkel dan verpakt in een aantrekkelijker uiterlijk en een beter vermogen tot het maken van contact.
Dit is een ode aan zijn lef.

 

Dit is een ode aan de man van weinig woorden.
Ik probeerde ze in veel situaties gefrustreerd uit je te trekken en ik heb je vele malen kwalijk genomen, dat je niet voldoende sprak of echt iets zei.
Maar ik heb zoveel steun aan jouw zwijgzaamheid op momenten dat jij aanvoelt dat mijn uitgebreide relaas soms enkel vraagt om een luisterend oor in plaats van een reactie.
Dit is een ode aan zijn stilte.


Dit is een ode aan de man die keihard werkt iedere dag.
Ik heb je verweten, dat je als man een groot deel van de topfuncties ‘in beslag hebt genomen’ en er geen ruimte zou zijn voor vrouwen.
Maar ik glimlach dankbaar naar je wanneer je mijn vuilnis komt ophalen, mijn goot komt ontstoppen of mijn auto repareert.
Dit is een ode aan zijn toewijding.


Dit is een ode aan de man die de rekening betalen wil.

Ik heb tijdens onze date voor de vorm het papiertje uit je handen gegrist en een moralistisch monoloog afgestoken over hoe ik als vrouw echt mijn eigen eten wel kan betalen.
Maar ik geniet ook van je leiding en weet dat je deze niet neemt omdat ik dat niet zou kunnen.
Dit is een ode aan zijn plichtsbesef.


Dit is een ode aan de man met een gezin.
Krampachtig heb ik je geprobeerd in een rol te duwen, die je, met de geboorte van onze zoon, door de maatschappij opgedrukt kreeg. Huilend heb ik je verweten dat je teveel met je werk bezig was en te weinig met je aandacht bij ons.
Maar nooit heb ik echt willen zien dat wij, dat gezin dat zo schreeuwde om jouw aandacht, juist de drijfveer was voor elke cent die je wilde verdienen.
Dit is een ode aan zijn zorgzaamheid.

Dit is een ode aan de man.
Van wie ik zielsveel hou.
En die mij, op momenten dat ik verval in frustratie, verwachtingen en verwijt,
continu weet terug te brengen naar de essentie: vertrouwen en overgave.

Dit is een ode aan mijn man.
Dit is een ode aan zijn liefde.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *