Nieuwjaarsnacht: “De zoen was het slotstuk van ons samenzijn. De laatste akte. “

by

De zoen was het slotstuk van ons samenzijn. De laatste akte. Het nieuwe jaar was begonnen maar blijkbaar had ik in het vorige mijn les nog niet geleerd.

We stonden tegen de muur van een donkere, grimmige zaal vol zwetende mensen. Hij danste met me. Eerst voorzichtig, aftastend. Alsof hij met zijn bewegingen wilde vragen of het oké was dat hij weer wat dichterbij kwam. Ik voelde een vloeibare, warme omarming, die zich langzaamaan vanuit mijn borstkas naar de rest van mijn lichaam verspreidde. De muziek vulde de ruimte, maar leek steeds meer van een afstand te komen. Mijn lichaam danste als vanzelf, en de glimlach op mijn gezicht werd alsmaar groter. Onze handen raakten in elkaar verstrengeld, en hij gaf me kusjes in mijn nek met die zachte, vochtige lippen van hem. De muur die ik voor hem had opgetrokken, brak ik af. Waarom zou ik mezelf in bescherming nemen tegen iets dat zo goed voelde?

Het speelde zich een jaar later af. Een jaar nadat de warmte uit zijn ogen was verdwenen. Elke stap die ik toen ternauwernood dichterbij had gezet, resulteerde in een steeds groter wordende afstandelijkheid. Tot een punt waarop de kloof onoverbrugbaar werd. Het heeft nogal lang geduurd voordat ik dat inzag. Want wanneer ik de geringste vorm van affectie in hem meende te herkennen, dan was dat al genoeg reden voor mijn totale overgave. Zo gek was ik op hem. Zo gek, dat ik die nieuwjaarsnacht, twaalf maanden nadat het over was, het naïeve idee had dat er toch nog een deel in hem was dat van mij hield. Zoals ik zo graag van hem wilde houden.

Misschien was het niet zijn hart waar ik naar op zoek was, maar juist onze gezamenlijke gebrokenheid. Hij, de man die af en toe hintte naar een diepgewortelde pijn die hij niet kon bespreken. Het Turkse woord voor ‘liefje’ waarmee hij mijn benen keer op keer deed wankelen, en wat mij herinnerde aan een leegte in mij. Het feit dat hij weigerde de mijne te zijn, maar mij de zijne maakte.

Laatst zei iemand tegen me dat hij hartenpijn had gehad. Hartenpijn. Ik denk dat dat is wat ik voelde toen ik hem die nieuwjaarsnacht met een andere vrouw zag zoenen. Mijn benen waren al gestopt met lopen voordat ik hem had bereikt. Een paar meter achter de plek waar ik even eerder mijn muur had afgebrokkeld. Het licht leek alleen voor hem te schijnen. De muziek verdween naar de achtergrond. Met zijn rug naar me toe stond hij voorover gebogen te dansen. Zijn hoofd verborgen in de nek van een ander meisje.

 

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *