‘Mijn naam is Valerie’

by

Mijn naam is Valerie,

Mocht je mij op een sociale gelegenheid ontmoeten dan weet ik precies hoe ik mijzelf als 26-jarige, werkende, studerende en alleenstaande moeder zó moet introduceren dat ik bij jou een golf van bewondering opwek. Eén die meteen gepaard gaat met een lichte vlaag van schuldgevoel over het feit dat je het zelf al een hele prestatie vond dat je vanochtend niet alleen de lege toiletrol hebt vervangen, maar deze ook in het daarvoor bedoelde prullenbakje hebt geflikkerd in plaats van hem op de grond naast je te gooien.

En zodra je me dan een paar uur later – met veel enthousiasme en nét iets te veel alcohol in mijn mik – door de danszaal ziet hopsen, hef je op afstand je biertje naar me en bedenk je je hoe fijn je het voor me vindt dat ik mij zo zorgeloos lijk te vermaken. In mijn ó-zo-drukke en verantwoordelijke bestaan.

Weet jij veel.

Want wat ik in die korte introductie niet vertel is dat mijn werk vooral uit het zetten van koffie en het smeren van broodjes huisgemaakte tonijnsalade bestaat, ik mijn studie allang af had kunnen hebben maar deze zolang mogelijk rek om de maandelijkse maximale lening te mogen blijven incasseren (want hé, wat maakt die paar honderd euro in de maand nou nog uit bovenop die bestaande tienduizenden euro’s schuld). Yup, lang leve DUO.

Nee, ik begrijp je wel. Jij weet niet beter. Jij staat je daar, al zippend aan je lauwe biertje, af te vragen hoe ik in godsnaam nog tijd overhoud voor andere zaken, zoals..

…daten! Maar maak je geen zorgen, dat doe ik wel! Zonder enige terughoudendheid of succes werp ik mij meermaals in de berg teleurstellende, vrijgezelle mannen, op zoek naar die ene man die – zonder dat ik dat hoef uit te leggen – meteen begrijpt dat ik wil dat hij:

– zijn best doet om er goed en verzorgd uit te zien, zonder dat ik kan zien dat hij zijn best heeft gedaan,

– niet te snel maar ook niet te laat op mijn appjes moet reageren (en zijn appjes overigens ook foutloos moeten worden geschreven en nooit meer dan één emoji per zin mogen bevatten, met uitzondering van de emoji waarbij er een tong wordt uitgestoken want die ik wil liever helemáál nooit zien),

– actief onderdeel wordt van het gezin en goed met mijn 5-jarige zoon (de kleine eindbaas) omgaat, zonder dat hij ook maar één seconde denkt dat hij de rol van mijn zoons vader in kan of mag nemen,

– wanneer ik huil niet op zoek moet gaan naar de (meestal ontbrekende) logische oorzaak van de tranen, maar mij gewoon op schoot moet tillen en heen en weer moet wiegen terwijl hij me stukjes kaas en slokken wijn voert totdat ik vanzelf stop met snikken,

– mij doorgaans als een volledig gelijkwaardig persoon moet aanschouwen, maar ik die gelijkwaardigheid in de slaapkamer het liefst volledig zie verdwijnen.

En het wordt nog gekker, vriend. Ik ben nog veel meer dan jouw blote oog, dat daar van een afstand naar mij staat te loeren, doet vermoeden. Naast al het bovenstaande ben ik een.. een..

…feminist! Alleen dan meer zo eentje die vooral schreeuwt dat ze als vrouw niet langer alleen als seksobject wil worden aanschouwd, maar zelf bij iedere ontmoeting met een man automatisch naar zijn kruis kijkt om zich vervolgens direct af te vragen of de man in kwestie ook maar enigszins doable is.

…vegetariër! Met een huis vol gezonde en biologische natuurvoedingsproducten.

Die ik dan vooral aan mijn mopperende zoontje opdring.

Voordat ik hem naar bed breng.

Om vervolgens zelf een berg sushi vol ‘in kooien gekweekte zalm’ voor drie personen te bestellen.

…gelovige! Echt, ik geloof in God, het lot en die hele rambam. Alleen heb ik dan weer helemaal niets met religie.

Daarnaast houd ik me ook nog graag met spirituele activiteiten bezig, maar hoeveel ik ook mediteer, elke keer wanneer ik een make-uploze, naar wierrook stinkende, harembroek-dragende Shakti haar hand op haar hart zie leggen terwijl ze er al glimlachend met haar yogi-thee drinkende, quinoa-kauwende kop een ‘mmm’- geluid bij maakt, krijg ik de neiging om te slaan.

O, en ik maak altijd tijd om te blijven lezen en leren! Thuis heb ik een kast vol esoterische, wijze literatuur en ik heb dan ook heel bewust geen televisie omdat ‘daar toch alleen maar troep op komt’. Iets dat ik je maar al te graag te pas en te onpas vertel.

Waarna ik daar dan bij zeg dat ik de belangrijke programma’s wel terugkijk op NPO.

Alleen vergeet ik dan te vertellen dat ik met NPO eigenlijk RTL bedoel en dat het belangrijke programma eigenlijk Temptation Island is.

Tot slot ben ik bovenal een alleenstaande moeder.

Behalve dat ik mij godzijdank, door de verzameling van fantastische mensen in mijn leven, in werkelijkheid niet kan heugen wanneer ik ook maar ergens voor het laatst daadwerkelijk alleen voor heb gestaan.

Kortom, het was niet helemaal eerlijk van me je zo vol bewondering voor mij en in twijfel over je eigen prestaties achter te laten. Ik maak het goed met je. Ik beloof je bij deze elke maand te schrijven over de werkelijkheid waarin ik leef.
Op Het Lief Dagboek!

Maar voor nu, heeft mama ein-de-lijk even wat tijd voor zichzelf 😉

 

No tags 0 Comments 1

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *