‘Maar ik verbrand geen bh’s, hoor!’

by

Het devies van mijn vorige column luidde dat we massaal mannen mee uit moeten vragen. Dit leek mij de ultieme aanleiding om de daad maar eens bij het woord te voegen. Hoe ongeloofwaardig zou ik immers zijn, als ik mijn eigen advies niet eens op zou volgen? Bovendien was ik vanwege een gebroken hart –en bijkomende schuwheid voor alles dat met liefde te maken heeft– al maanden niet meer op een echte date geweest. Twee vliegen in één klap, dus!

Na een aantal mislukte pogingen – ik had die week al twee guys mee uit gevraagd, beiden hadden niet gereageerd – lukte het ondanks mijn gekrenkte trots de derde keer wel. Dat was op een donderdagavond.

Eigenlijk had ik geen spannende plannen in het vooruitzicht voor die betreffende avond. Ik lag met thee, mijn laptop en chocola binnen handbereik op bed, terwijl ik steeds verder verdwaald raakte in de oneindige feed van Facebook.

Maar toen zag ik in de rechter zijbalk ineens de naam van een oude bekende verschijnen –met daarachter een groen bolletje. Mijn ogen werden groter. Ik had al eens aan hem gevraagd of hij weer eens wat met me wilde drinken, maar dat was er nooit echt van gekomen. Dus besloot ik hem daar maar eens aan te herinneren. En dat ging iets soepeler dan ik had verwacht:

 

 

Twintig minuten later zat ik met een uitstekend humeur op de fiets. Mijn haren waren nog nat van de douche die ik toch nog maar even snel had genomen. Eenmaal aangekomen, liep ik daarom fris en wel een aroma van zweet en opgedroogd bier in. Achterin de ‘zaal’ was de band al aan het spelen.

En toen ontwaarde ik dat bekende, vriendelijke gezicht. Met een grote glimlach liep hij naar me toe.

“Was je hier al lang?”

“Ik liep net naar binnen. Zijn ze nu al klaar met spelen?”

Hij haalde zijn schouders op. “Rook je nog?”

Eigenlijk was ik al anderhalf jaar gestopt. Maar ook ik haalde mijn schouders op terwijl ik met hem mee naar de rokersruimte liep. Dag, schone haren.

Na het welbekende en beleefde ‘hoe gaat het nou met je?’ begon ik al vrij snel te vertellen wat mij zoal bezig hield. “Hoe het met me gaat? Ik volg een studie die mij wekelijks met de neus op de feiten drukt dat discriminatie en ongelijkheid nog steeds grote problemen zijn in Nederland en de rest van deze aardbol! Waarom heersen er nog ouderwetse normen omtrent ‘mannelijkheid’ en ‘vrouwelijkheid’? Gender is een sociaal construct, dat ten onrechte een hiërarchie vormt op basis van iets waar we helemaal niets aan kunnen doen!”

Super sexy.

De situatie was tekenend voor de manier waarop ik vaak vergeet dat niet iedereen zit te wachten op een van mijn feministische pleidooien. De arme jongen huiverde ook toen ik het woord ‘feminisme’ liet vallen. “Oh ja. Ik heb ook zo’n boze vriendin die altijd roept dat de patriarchie het grote kwaad in de wereld is. Feminisme is daardoor best iets negatiefs geworden, he?”

Ik schrok een beetje toen hij dit zei – en niet alleen omdat ik me op dat moment realiseerde dat feminisme misschien niet het meest strategische onderwerp is om op een date te laten vallen.

 

 

Ik schrok ook omdat ik merkte dat ik me schaamde. Het was niet de eerste keer dat ik werd geconfronteerd met de negatieve associatie die veel mannen én vrouwen – volgens mij – met het woord ‘feminisme’ hebben: harige, mannenhatende, bh verbrandende vrouwen die alleen maar kunnen praten over het omverwerpen van de patriarchie.

Vanwege dit stereotype maken vriendinnen wel eens de grap dat ik nooit een man ga vinden. Niet zolang ik mezelf blijf profileren als feminist, in ieder geval. Is dat waarom ik me schaamde? Omdat ik me maar al te goed realiseer dat er een groot, onaantrekkelijk stigma op het woord ‘feminist’ zit?

Maar waarom, eigenlijk? Goed, ik begrijp dat het niet sexy is dat feministen inderdaad vaak (terecht) heel boos zijn; en ik weet dat ik dat stereotype die avond alleen maar versterkte door mijn date in de rokersruimte te confronteren met problemen waar hij absoluut niets aan kon doen. Maar wat is het alternatief? Is het beter om me te conformeren, en mijn feministische identiteit alleen naar voren te laten komen als daarom wordt gevraagd?

Ik weet het niet. Volgens mij gaat de stroming juist ook om het creëren van een bepaald soort ongemak. Als feminist schop je namelijk tegen gevestigde normen aan. Normen die door veel mensen juist als comfortabel worden gezien. En datzelfde ongemak zorgt ervoor dat er een gesprek mogelijk is –eentje waarbij we vraagtekens zetten bij die status quo. Feminisme hoeft daarom niet sexy, mooi of aantrekkelijk te zijn. Daar staat nog te veel voor op het spel.

Helaas koos ik er op die avond wel voor om het ongemak uit de weg te gaan. Daarom grapte ik maar snel: “Maar ik verbrand geen bh’s enzo, hoor!” De jongen beantwoorde mijn reddingspoging met een beleefde en enigszins ongemakkelijke glimlach.

Uiteindelijk veranderde ik maar snel van onderwerp.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *