Hoe gaat het met je: “Uit zijn ogen sprak paniek”

by

Myrthe Pet schreef een week geleden een column over een ontmoeting laat op de avond op een verlaten Dam in Amsterdam. Namens Myrthe publiceren we deze column op Het Lief Dagboek, een mooi verhaal in een moeilijke tijd. 


Mijn vriend en ik liepen gisteravond rond 23:00 uur een rondje door de buurt (niet bewegen is op de langere termijn net als COVID-19 zelf namelijk óók weer schadelijk voor de gezondheid en ’s avonds laat leek ons het rustigste en daarmee veiligste moment) en inderdaad…: bijna niemand op straat. De stilte van de stad ontroerde me. De weinige mensen die we tegenkwamen staken over naar de andere kant van de straat als we elkaar moesten passeren. Een bemoedigend knikje of glimlach om te laten zien: we doen dit samen en ook al voelt het onnatuurlijk, ik ben niet vies van je, maar neem de adviezen van het RIVM serieus. 

Op de Dam kwamen we een man tegen die vroeg of hij wat mocht vragen. Er volgde ratelend een monoloog van minutenlang over hoe overdreven de maatregelen van Meneer Rutte waren want hoe besmettelijk kon dat hoesten nou zijn en of het niet een idee was geweest om alle chinezen het land uit te gooien want zij aten ten slotte vleermuizen en baby’s en of ik dat niet gezien had op Youtube. Uit zijn ogen sprak paniek en in ieder stellig gemaakte opmerking schemerde stiekem een groot vraagteken door. Hij was werkeloos en woonde samen met zijn 87 jarige moeder in Amsterdam Noord. Ik legde uit dat ik een medische opleiding doe en we gingen in gesprek (wat een bijzondere gewaarwording was met 2 meter leegte tussen ons op een nog legere Dam). In simpele bewoording spraken we over waarom de regering heeft besloten tot het huidige beleid, over waarom hoesten in je mouw de kans op verspreiding verkleint, over dat dit niet de schuld is van Chinezen of van wie dan ook, over globalisering, over dat het belangrijk is dat hij maatregelen neemt met betrekking tot zijn kwetsbare moeder en vooral over dat hij niet bang hoeft te zijn, want dat deze maatregelen er juist voor zorgen dat de situatie behapbaar blijft. Met de minuten leek er rust te komen. ‘Ah oké… We moeten gewoon dus een beetje oppassen he?!’ Inderdaad, we moeten oppassen: op onszelf, familie en vrienden, kwetsbare mensen die we niet eens persoonlijk kennen, maar ook op de mentale gesteldheid van mensen met een beperkte informatievoorziening of sociaal netwerk die de situatie wat moeilijker kunnen overzien. Na een half uur zwaaiden we elkaar gedag. Voordat we de hoek omgingen bij de Nieuwe Kerk riep de man ons na ‘’Dankjewel he jongens, blijf gezond!’’

Er zijn een heleboel mensen die ongezien tussen wal en schip lijken te vallen en daarvan ga je rare dingen roepen. Blijkbaar is de goedbedoelde uitleg op de nationale televisiezenders ontoereikend voor een deel van de samenleving (want teveel jargon, teveel informatie op populatieniveau en te weinig kans om vragen te stellen over wat dat nu betekent voor jouw leven) en dat brengt angst. Een simpele uitleg en gewoon even naar iemand luisteren kan blijkbaar al zoveel opleveren.

Stel hem vandaag een keer, die ene simpele vraag: Hoe gaat het met jou? 

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *