Het schuldgevoel dat me in de weg zat: ‘We weten allemaal waarom fast fashion slecht is, maar toch’

by

Donderdag 25/4/2019

Maandagavond, scrollend op Zalando. Ik vind het altijd knap dat mensen zich raad weten op dit soort sites, want als ik midi jurk intyp en dan achthonderd resultaten krijgt, weet ik zelf niet eens meer wat ik leuk vind. Na een soort helse zoektocht was mijn mandje gereduceerd tot iets waar ik mee kon leven. Toch drukte ik niet op de bestelknop, omdat mijn schuldgevoel me in de weg zat. Uiteindelijk heb ik ergens anders lp’s gekocht. Daar is vast ook wel iets mis mee, maar in elk geval weet ik nog niet wat.

Laat het me uitleggen. Hoe kwam ik aan dat schuldgevoel en waar komt het vandaan? We weten allemaal dat iemand anders de prijs betaalt voor een shirtje van vijf euro. Vaak ook als datzelfde shirt er veertig kost. Nu kleding steeds sneller en goedkoper wordt gemaakt, wordt het ook steeds aantrekkelijker om te kopen. Mensen kopen nu zo’n zestig procent meer kledingstukken dan vijftien jaar geleden. Kleren worden gemaakt om een seizoen te dragen en dan weg te gooien.

Ik draag voornamelijk vintage. Nog niet eens uit milieu overtuigingen, maar vooral omdat ik dat mooi vind en omdat pareltjes vinden op plekken waar je ze niet verwacht geweldig blijft. Je kunt ervan uitgaan dat de kleren waarin je me kunt uit tekenen, al een keer diezelfde functie hebben gehad voor iemand anders. Toch zwicht ik af en toe voor de grote ketens. Als je net een lekkere klus hebt gehad en je het geld voelt branden. Dat had ik een paar maanden geleden ook, dus ik ging naar een grote Spaanse keten. Ik kocht een paisley jurk die er geweldig uitziet, maar zo synthetisch is dat je er bijna door wordt geëlektrocuteerd, een rokje waarin je niet kunt bukken en een broek die ik in eerste instantie veel droeg.

Tot dat de knoop er af viel na enkele weken. Niet zo’n punt, maar hij zat er op gelijmd, dus ik kon hem er niet opnieuw aan naaien. Beetje gek, maar ik supporte de lokale stoffenwinkel ook nog eens door een nieuwe knoop te kopen. Niet veel later begaf de rits het. Dat vind ik zelf teveel werk, dus die ging naar mijn oma. Nog geen drie dagen later scheurde de broek op de naad. Hij kostte maar vijftien euro, maar ondertussen zat er ongeveer drie keer dat aan werk in.

Toen ik met mijn oma belde zei ik dat ik het zo raar vond dat ik dit bij tweedehands kleren nooit heb. Mijn oma vond dat niet, vroeger gebruikte ze gewoon nog serieuze stoffen en kleding van kwaliteit. Ketens maken die broek niet om langer dan een seizoen te dragen en na dat seizoen valt hij dan ook daadwerkelijk uit elkaar. Ik schrok daar best wel van. Het zijn geen dingen die ik niet wist, maar wel dingen waar ik misschien mijn ogen voor sluit. Ondanks dat ik ook Genaaid heb gekeken.

We weten allemaal waarom fast fashion slecht is. Het is enorm milieuvervuilend, er wordt belachelijk veel water verspild, textiel is goed voor tien procent van de wereldwijde CO-2 uitstoot en natuurlijk al de kleren die we weggooien, alleen in Nederland al zo’n 135 miljoen kilo textiel. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de mensen die die kleren in elkaar naaien. Als ik mezelf feminist wil noemen, hoe kan ik dit dan door de vingers zien.

Dat laatste is natuurlijk een moeilijke kwestie, want dan zou ik ook veganist moeten worden, geen make-up meer moeten kopen die op dieren is getest en misschien ook gewoon het klooster ingaan. Ik ga dus niet nooit meer kleren kopen die in deze omstandigheden zijn geproduceerd. Toch lukte het niet maandagavond. Ik had niet het gevoel dat ik die kleren echt nodig had, ik vind vintage jurken tóch mooier en ik wilde mijn geld niet besteden aan kleren die niet eens tegen een wasje kunnen. Ik vind het moeilijk dit, want ik wil ook niet over alles zeiken. Niet om hoe ik dan over kom, maar jongens, best vermoeiend om overal wat van te vinden.

No tags 0 Comments 1

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *