‘Het roer om’

by

Zaterdag 14/7/2018

Een jaar geleden hadden mijn vriend en ik onze eerste date. Zoals elke eerste date, was het af en toe een tikkie ongemakkelijk. De koffiekopjes raakten leeg, maar onze gespreksonderwerpen niet op. Na een tijdje gepraat te hebben over muziek en onze levens op dat moment, begon hij een verhaal over zijn vader. Hij vertelde me dat ‘ie waarschijnlijk ergens in het komende jaar in zijn eentje de wereld rond zou gaan zeilen. Ik reageerde waarschijnlijk een beetje geschrokken, want het leek me nogal wat, maar hij vertelde het vol trots.

Nog geen drie weken later, zat ik voor het eerst bij de desbetreffende vader aan tafel. Samen wijn drinken zou snel na die avond een uit de hand gelopen hobby worden. Hij vertelde zelf nu ook honderduit over zijn reis en het plan klonk in mijn oren steeds realistischer. Niet lang daarna vertrok hij naar Duitsland om de gekochte boot op te halen. Ze werd Nel gedoopt, naar zijn lieve moeder die al vijftig jaar aan het water woont. Op dat moment woonde hij nog in een prachtig huis, waar ik heel veel tijd spendeerde. Een huis dat een ander project van hem geweest was, toen hij het kocht was het een verlaten stroopwafelfabriek in de binnenstad van Gouda. Het is een man die je niet anders kunt dan bewonderen, als je hem kent. Over mensen als hij worden boeken geschreven.

Zoals gezegd, spendeerde ik een hele hoop tijd in dat huis. Mijn vriend en ik hebben er maanden geslapen in een eenpersoonsbedje op wieltjes, ’s ochtends naar het koffiezetapparaat stommelend om dan terug te komen voor een peukie in bed. Alles kon daar. Op een dinsdagavond na het avondeten met heel veel wijn, luisteren naar alle plannen die gemaakt werden. Ondertussen begon ik ook bijna te begrijpen wat precies een fok is, wat het grootzeil en wat een marifoon dan precies doet. In december besloten mijn vriend en ik samen te gaan wonen, in februari zou het huis verkocht worden. Het afscheid was dus voor ons ook een nieuw begin. Iets wat we alle drie niet mooier hadden kunnen wensen.

Mijn schoonvader heeft de afgelopen maanden aan boord gespendeerd in Rotterdam en alle laatste voorbereidingen zijn getroffen. Ik vraag me af of hij zichzelf wel eens moet knijpen. We hebben het uren met hem gehad over de mensen die hij gaat ontmoeten, de mensen die hij achter laat en vooral over al het prachtigs dat hij mee gaat maken. We hebben het ook veel gehad over hoe mooi het is, dat ik hem nog zo heb leren kennen. Dat hij hoe ver weg ook, toch zo dichtbij ons staat en dat er een band is, waar misschien wel een oceaan tussen zal zitten, maar die niet verdwijnt. Na jarenlang getergd te zijn door loondienst en ‘de klant’, heeft hij nu de vrijheid waar menig mens van droomt. Hij heeft het voor elkaar gekregen een plan te maken, zonder plan. Dromen die anderen nooit waar zouden maken, want het vraagt toch godverdomme ook wel een behoorlijke hoop lef.

Na een hele hoop afscheidsfeestjes, waarvoor hij voor het laatst een hele hoop moest regelen lijken nu voorbij te zijn. Vanochtend gingen de trossen los en is hij zijn vrijheid tegemoet beginnen varen. Ondanks dat ik had beloofd niet te gaan huilen, heb ik misschien toch enkele traantjes gelaten. Hij heeft ze in elk geval niet gezien. Iedereen die belangrijk was stond vol trots op de kant en mocht het toch niet zijn wat hij ervan verwacht had, staat iedereen daar precies zo om hem weer thuis te verwelkomen. Thijs, we proosten op je en ik kan niet wachten om in de kuip te liggen in de Franse zon.

No tags 0 Comments 2

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *