‘Feminisme is niet meer nodig’

by

Ze stonden om me heen te ouwehoeren. Een groep jonge dertigers die elkaar allemaal leken te kennen. Ik schuifelde ongemakkelijk van mijn ene op mijn andere been, en sloeg de zee van gezelligheid gade. De vriend die me naar deze borrel had meegenomen, was onderweg naar de bar opgeslokt door een groep bekenden. Zelf stond ik alleen tussen de lachende yuppen. Ik keek naar het drankje in mijn handen, en baalde dat ik had besloten om die avond niet te gaan drinken. Borrels zijn zoveel makkelijker als je jezelf wat wodka-zelfvertrouwen gunt. Onbevredigd drukte ik het rietje door de schijf citroen dat in mijn glas spa-rood dreef.

Omdat het erop leek dat de vriend nog wel even bij dat gezelschap zou blijven –en ik niet langer kon doen alsof ik me prima in mijn eentje vermaakte– sloot ik me uiteindelijk maar bij de groep aan. Toen ik een plekje in de cirkel had bemachtigd, stelde mijn vriend me voor aan de mannen die hem hadden begroet. Terwijl ik hun handen schudde, ving ik op dat het gesprek over onze nieuwe burgemeester ging. Mijn ogen werden groter, en ik luisterde vol belangstelling naar de zware stemmen.
“Weten jullie wie het gaat worden?” vroeg een van de mannen.
“We maken ons er echt hard voor dat het een vrouw wordt,” reageerde mijn vriend. Ik beantwoordde deze opmerking met een glimlach. Een vrouw als bewoonster van de Herengracht 502!

Toch leek niet iedereen deze opmerking met hetzelfde enthousiasme te ontvangen. Een vriendelijk ogende meneer naast mij keek ons sceptisch aan, en zei: “Een vrouw als burgemeester? Dat moeten we toch helemaal niet willen, joh.” Mijn vriend en ik wisselden snel even van blik. Meende hij dit nou serieus? “Weet je wie we moeten hebben als burgemeester?” vervolgde hij, “Iemand die van aanpakken weet. En vrouwen kunnen dat helemaal niet!”

Toen ik doorkreeg dat de meneer in kwestie bloedserieus was, viel ik stil. Het voelde als een moment om voor mezelf op te komen, maar mijn kaken bleven verstrakt op elkaar geplakt. Mijn vriend was de eerste die op de opmerking reageerde: “Weet je,” zei hij, “mannelijke leiders hebben al zo vaak de kans gekregen om dergelijke posities te bezetten. En dat is vaker fout, dan goed gegaan. Ik denk daarom dat het tijd is dat we eens de kans aan een vrouw geven.” Ik knikte instemmend, maar mijn ogen gleden naar de grond. Mijn hart was sneller gaan kloppen, en ik voelde een vlaag van woede over me heen komen. Hoe durf je, dacht ik. Hoe durf je te zeggen dat een vrouw, puur en alleen op basis van haar lichamelijke kenmerken, geen burgemeester zou kunnen zijn? Dat ik, omdat ik een vrouw ben, niet van aanpakken zou weten?

“Jij bent ineens angstvallig stil,” hoorde ik toen. De opmerking was aan mij gericht. Toen ik weer opkeek, keken twee grote ogen me vragend aan. Ze behoorden toe aan de man van de opmerking. “Wat denk jij ervan?”
“Nou…” begon ik. “Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik kan zeggen… Behalve dat ik het absoluut niet met je eens ben.”
“En waarom dan niet?” zei de meneer.
“Omdat vrouwen in mijn ogen net zo capabel zijn als mannen,” reageerde ik, terwijl ik mijn stem onder controle probeerde te houden.
“En wat als we geen vrouwelijke burgemeester kunnen vinden?” zei iemand in de groep.
“Dan moeten we beter zoeken,” zei mijn vriend. Dankbaar keek ik hem aan, waarna mijn ogen langs de gezichten om ons heen gleden. Hoeveel mensen hier wensten ook liever een man boven een vrouw als vertegenwoordiger van mijn lieve stad?

Ik krijg vaker dan eens de volgende opmerking naar mijn hoofd geslingerd: “Maar feminisme is toch helemaal niet meer nodig in Nederland?” En deze wordt veelal gevolgd door: “We hebben allemaal dezelfde kansen. Vrouwen maken gewoon andere keuzes!” Op het moment dat iemand zegt dat ik op basis van lichamelijke kenmerken geen politiek figuur als burgemeester zou kunnen zijn, dan is feminisme volgens mij meer dan nodig. Als we anno 2018 in Amsterdam nog nooit een burgemeester –of: een Nederlandse minister president– hebben gehad die niet wit, en geen man was, dan lijkt mij dat er meer aan de hand is dan het feit dat vrouwen simpelweg andere keuzes maken.

Aangedaan door het gesprek liep ik naar de bar, en wachtte tot de barvrouw alle dorstige mensen om mij heen had geholpen. Terwijl ik daar stond, wenste ik vurig dat het een vrouw zou zijn die binnenkort voor onze stad zou zorgen. Dat het een vrouw zou zijn die tijdens de volgende huldiging op een podium tussen onze sporters zal staan. Dat een vrouw die burgemeestersketting zometeen met trots zal dragen. En deze gedachtes gaven me het zelfvertrouwen waar geen slok wodka aan zou kunnen tippen. “Nog een spa-rood, graag!”

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *