‘Er komt iets nieuws op je pad’

by

                        Zondag 21/10/2018

Ik geloof dat het leven zinloos is. In mijn wereld is er geen hemel en geen hel. Een god is er hoe dan ook niet. Als er een man of vrouw zou zitten hierboven, waarom zou het leven dan lopen zoals het loopt. Die man of vrouw moet dan wel ontzettend cru zijn. De een wordt wakker met een winnend lot in zijn handen en een ander is van de ene op de andere dag dakloos. Mensen die het niet met me eens zijn, zullen zeggen dat dat allemaal testen zijn.  Iedereen wordt getest! God laat je alleen meemaken wat je aankunt! Ik vind dat klote en oneerlijk, als het zo zou zijn. Ik vind het vooral sadistisch. Je hoeft niet te breken om aan de top te kunnen staan. Ik weet dat het bijna zo lijkt, want een succesverhaal gaat altijd gepaard met leed, maar ik geloof er niet in. Leed verkoopt gewoon goed, maar god is geen marketeer toch? Het zou wel lachen zijn, moest de wereld een simulatie blijken met een marketeer aan het hoofd die dit alles heeft bedacht. De wereld mag dan niet eerlijk zijn, als er iemand zou zijn die het allemaal voor het zeggen had, dan zou die toch op zijn minst zijn best doen.

Voor mij bestaat het leven stomweg uit geluk, pech en toeval. Uit vallen en opstaan. En zowel dat vallen als dat opstaan, doe ik zelf. Misschien is dat kortzichtig en zie ik dingen over het hoofd, maar er is me nog nooit iets anders bewezen. Er zijn mensen die zeggen dat ik mijn vriend hoe dan ook had ontmoet. Want ja, wij horen bij elkaar, dat is toch duidelijk? Ze hebben een punt, we zitten in hetzelfde wereldje, zijn veel op dezelfde plekken en kennen wat dezelfde mensen. We hadden elkaar vast ooit ontmoet, maar dat het voorbestemd is? Ik geloof er niks van, het is voor mij toeval. Toeval en heel veel geluk. Als wij elkaar niet waren tegen gekomen, waren we ook allebei geëindigd met iemand. Iemand waarvan we misschien wel net zo veel zouden houden. Iemand die we net zo leuk zouden vinden als elkaar. Voor mij lopen er nog tien anderen rond en voor hem ook. We hebben gekozen voor elkaar, maar niemand heeft die keus voor ons gemaakt.

Hoe je kracht kan putten uit iets wat je niet begrijpt, is mij een raadsel. Of zouden er mensen zijn die echt geloven dat ze het allemaal begrijpen? Dat lijkt me aan de ene kant heerlijk, aan de andere kant ook een straf. Hoe kan het leven nog leuk zijn wanneer je je niets meer afvraagt. Als mensen klakkeloos op hun horoscoop zouden vertrouwen, zouden we dan twaalf prototypes hebben rondlopen? Ik weet namelijk dat wanneer ik mijn horoscoop lees, dat ik dan heel veel herken. Ik ben namelijk zorgzaam, moederlijk, meevoelend, fantasierijk en intuïtief en óók lichtgeraakt, overemotioneel en niet in staat los te laten. Als ik al mijn karaktereigenschappen zo opgesomd zie, dan denk ik ‘ja, dit moet wel kloppen’. Dat er ook staat dat ik veranderlijk, afhankelijk en spontaan ben, ben ik bijna meteen vergeten. We zien namelijk alleen wat we willen zien. Als ik iets niet wil zijn is het wel afhankelijk en als ik iets wel wil zijn maar niet ben, is het spontaan.

‘Er komt iets nieuws op je pad!’ Sla maar een blad open en waarschijnlijk is dat wat je horoscoop je vertelt. Of ‘je krijgt een financieel voordeel deze maand’, als ik dan twee euro vind in de trein is dat natuurlijk bewezen. Ik zou het alleen niet noemenswaardig vinden. Ik vraag me ook altijd af wie horoscopen schrijven. Staat dat gewoon ergens onderaan de to do list van de stagair? Als ik ze zou mogen bedenken zou ik de spannendste verhalen bedenken. Als je erin wilt trappen doe je dat toch wel en anders lach je er maar om.

Het meest wonderbaarlijk vind ik nog wel de mensen die geloven in ‘iets’. ‘Ja, ik geloof niet persé in god hoor, in de hemel of de hel, maar ik vind het wel fijn om te weten dat er iets is’. Als ik dat hoor begint er iets heel hard te piepen in mijn hoofd. Als je niet gelooft in een god, in de hemel of de hel, hoe weet je dan dat er ‘iets’ is? En wat is ‘iets’ dan? Zonder iemand te willen beledigen, beland je dan bij mij snel in de categorie onwetend of makkelijk. Makkelijk, omdat het natuurlijk een fijne gedachte is dat je oma wel ‘ergens’ is en niet alleen onder de grond of in een potje. Ik vind het prima om dit alles niet te snappen. Als ik me niets meer afvraag, zou ik mezelf namelijk in de categorie onwetend of makkelijk stoppen.

 

No tags 0 Comments 1

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *