Een standbeeld voor Corry Tendeloo: ‘ En eigenlijk verdient Madeleijn ‘m nu ook al.’

by

19/6/2019

Mijn oma is niet ontslagen op het moment dat ze trouwde. Dat kon ook niet, want trouwen deed ze op haar zestiende en werken pas daarna. Ze heeft altijd kunnen werken en naast wat blikken op het schoolplein heeft haar, zover ik weet, niets in de weg gestaan. Niets dat in de wet stond in elk geval. Haar eigen moeder werkte zelfs in haar eigen hoedenwinkel. Ik kan deze column dus niet beginnen met zo’n mooi verhaal als Madeleijn van Zeikschrift dat doet.

Mocht de naam Madeleijn van den Nieuwenhuizen nog geen belletje doen rinkelen, dan doet haar de naam van haar Instagram account dat misschien wel. Op het account Zeikschrift stelt ze allerhande emancipatiekwesties aan de kaak. Dat ze haar podium dus goed weet te gebruiken, wisten we al. Deze maand wijt ze haar column in Vogue aan de petitie die ze is gestart voor een standbeeld voor Corry Tendeloo.

Corry wie? Niet helemaal wat ik dacht, want toevallig luisterde ik laatst een podcast waarin haar naam viel. Toch kon ik je zo niet vertellen wat ze nu precies gedaan had. Corry Tendeloo zorgde er in de jaren ’50 voor dat ambtenaressen niet meer zomaar werden ontslagen de dag nadat ze trouwden. Daarnaast vocht ze voor de handelingsonbekwaamheid van getrouwde vrouwen. Kun jij je voorstellen dat je niet zelf op reis kan, dat je geen eigen bankrekening kunt openen en geen verzekering kan afsluiten?

Twee jaar na D-Day betrad Corry Tendeloo de tweede kwamer. 6 juni 1946. Toen streed ze al voor gelijk loon voor arbeid van gelijke waarden. De Tendeloo-motie, tegen het ontslaggebod voor huwende ambtenaressen, werd met een hele krappe meerderheid aangenomen. 46 stemmen voor, 44 stemmen tegen. Ze wist waarvoor ze het deed. In haar eigen woorden: “Dit is een zaak die vrouwen, in overleg met hun echtgenoten, zelf moesten beslissen.”

Het allerpijnlijkste in dit verhaal lees ik pas vandaag. Ik las in Madeleijns column over het brok in haar keel, maar nu ik de geschiedenis van Corry Tendeloo zelf voor me zie, voel ik dat brok ook. In 1957 werd uiteindelijk besloten om het ontslag van huwende en gehuwde ambtenaressen af te schaffen. Corry heeft dit nooit meegemaakt, in 1956 overleed ze aan kanker. En nu wil ik niet weer de radicale feminist zijn, maar mocht dit om een man gaan, had hij waarschijnlijk wél in Van Nul tot Nu gestaan. Of een Hollywoodfilm gehad.

Ik zie meer dan genoeg redenen voor een standbeeld. Een vrouw van dit formaat mag niet vergeten worden. En als Madeleijn doorgaat met waar ze nu mee bezig is, hoop ik dat zij later een standbeeld krijgt zonder dat daarvoor miljoenen handtekeningen nodig zijn. Ze verdient ‘m eigenlijk nu al.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *