Een ode aan Rode Wijn: ‘Elke avond was het raak, net verliefd en welbespraakt’

by

Het Lief Dagboek werd uitgenodigd door Bacchus Wijnfestival om vier odes aan wijnen te schrijven en voor te dragen. Als de wijnliefhebbers die we zijn, zeiden we daar natuurlijk geen nee tegen. Lees hier tweede van de reeks: De ode aan Rode Wijn door Sophie Laurence.  


I

Een camping in Fécamp

Laat me
zeg ik
na mijn laatste sigaret
ik peins erover in mijn eentje
de weg naar de zee af te steken
ik daal af, een duinmonding
die er niet was
een keienstrand is
nooit zo mooi als in gedachten
Ik gooide stenen naar de zee
ik vroeg me af of de zon mij zou dragen
als, ze kon
of ze dan rood zou lekken
in plaats van zachtroze
wanneer ze moe was
Of ze alleen huilt als het regent
of dat haar tranen verbrand zijn,
wanneer haar licht in onze ogen weerkaatst
ik gooide stenen naar de zee
en bedacht me
dat mijn liefde voor de zon nietig was
wanneer ik dacht aan voor altijd in de regen met jou

II

Een karaokebar in Quartier Latin

De eerste kriebels zijn vervlogen
bij de derde fles wijn
het is te laat te vertellen
hoe die proeft
ik gok naar jouw lippen
die intussen blauwpaars
afsteken tegen een hotelkamer
waarin, alles zachtroze is
onze lijven steken af tegen de lakens
inmiddels gebruind door de zon
glanzend van het zweet
en tintelend van de naderende aanraking
voor het eerst praat jij
verhalen die ik nu kan dromen
hoorde ik daar voor het eerst
een karaokebar in Quartier Latin
over hoe je bleef zeuren om een gitaar
hoe je niet alleen wilde slapen
je kat die je meer mist dan je ouders bij elkaar
en het huis waarin je opgroeide in dozen
niet de eerste dronken avond
elke avond was het raak
net verliefd en welbespraakt
een glas Bordeaux op de hoek van elke straat
achttien en eenentwintig
toen we besloten
dat dit voor altijd was
vanavond zijn die eerste kriebels vervlogen
een karaokebar in Quartin Latin
daar hebben we voor elkaar gekozen

III

Een zeilboot in Bretagne

We schommelen op het water
midden op zee
gaat het leven langs ons heen
je ogen vangen het blauw
van een zee vol witte zeilen
het was nog nooit zo moeilijk
wat je dacht te kunnen peilen
je haar pluist in de wind
en waait zijn eigen leven
guur is het weer in Bretagne deze zomer
de warme Frans zon is er enkel in mijn dromen
achter ons rookpluimen
van schepen die zijn verbrand
de vrijheid viel te kopen
maar geluk niet hand in hand
de schipper zal zijn zeilen reven
terug huiswaarts keren van lieverlee
eenmaal teruggekomen
van verstand waaraan je niet kon binden
overtreft je hart je stoutste dromen
als de avond is gevallen
de laatste druppel uit de fles is
kruipen we moeizaam ons bed in
je kijkt me aan met je strakblauwe ogen
het kost me geen enkele moeite meer te geloven
samen,
steken wij een oceaan over.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *