Een brief aan papa: “Van kusjes op mijn zere, kleine vingers, naar het troosten van een gebroken hart”

by

Papa, elke keer wanneer ik weer eens dacht dat alle mannen op deze aardbol gore klootzakken waren, kwam jij weer het tegendeel bewijzen.

Je hebt niet gevraagd om een dochter, maar je kreeg er wel één en dan ook nog eens zo’n secreet als een Bowi Tossijn. Je laat me nooit slecht voelen om mijn huilbuien, je laat me nooit schuldig voelen om mijn driftbuien. Je lacht me nooit uit als ik weer eens onzeker ben, je laat me nooit dom voelen als ik het allemaal niet meer weet. Je vertelt me altijd hoe mooi ik ben als ik het zelf niet zie en als ik tegen je schreeuw antwoord je altijd met een kalme, lieve toon. Je maakt me altijd aan het lachen met je cynische humor en als ik verdrietig ben ga je net zolang aan mijn pruillipje lopen wiebelen tot hij verdwijnt. Je laat me intelligent voelen en daagt mij uit met je vragen. Je lacht me uit als ik in een klein kind verander die haar zin niet krijgt en kijkt trots toe hoe ik het als een echte dame wel voor elkaar krijg. Je verafschuwt soms mijn kledingkeuzes, maar toch vind je het me stiekem wel mooi staan.

Jij bent rustig en ingetogen en ik ben een extravagante wervelwind. Jij houdt van de simpele dingen in het leven en bij mij is het nooit genoeg. Ik houd van mensen in de zeik nemen en mezelf voor lul zetten in het openbaar terwijl jij stiekem in een hoekje mee zit te genieten.

Genoeg mannen hebben mij liefde gegeven in mijn leven, maar niet één heeft jou kunnen evenaren. Jij accepteert mij volledig in mijn gehele pakket. Elke vrouw verdient een man zoals jij in haar leven, eentje die haar er elke dag aan herinnert dat ze goed is zoals ze is.

Het vaderschap kwam opeens op je pad, maar Jezus pap wat ben jij er goed in. Van kusjes op mijn zere, kleine vingers, naar het troosten van een gebroken hart. Elke fase van mijn ontwikkeling stond je aan mijn zijde. Zo zat je het ene moment lekker in de kroeg je biertje te drinken. Het andere moment stond je in vol paniek het mysterie van 1001 tampons te ontrafelen terwijl je ondertussen een betoog houdt aan de telefoon ‘hoe belachelijk duur het wel niet is en waarom er in hemelsnaam zoveel soorten zijn’. Ik houd ervan hoe je altijd loopt te klagen als ik mezelf weer eens loop te beschilderen en zegt dat ik dat toch allemaal niet nodig heb, maar mij vervolgens wel een mascara cadeau geeft, eentje waarbij de borstel is gekruld. Die vind ik het fijnst en dat weet jij. Alleen jij laat mij zo fijn voelen om wie ik ben dat ik heel mijn leven klein zou willen zijn, zodat ik altijd jouw kleine meisje kan blijven.

Nu ben ik tweeëntwintig jaar, zogenaamd volwassen en schrijf ik deze grote mensen brief aan jou. Ik zou niet weten wat ik ook maar zou kunnen doen om te evenaren wat jij mij allemaal hebt gegeven, maar ik ben me er bewust van dat ik dat waarschijnlijk nooit zal kunnen.

Wat ik eigenlijk wil zeggen lieve papa, bedankt dat je te laat was met het zingen voor de kerk uit. Want anders was je nu niet mijn papa.

Liefs,

Je dochter.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *