Driemaal hoera voor maaltijdsla: “Wanneer het een moetje wordt, is de lol er toch al snel van af”

by

Om mijn eerste bijdrage aan Het Lief Dagboek maar eens met een lekker cliché te beginnen; het is wat hè mensen, dat thuiszitten. Begrijp me niet verkeerd, ik zit graag thuis. Maar wanneer het een moetje wordt is de lol er toch al snel van af. Het is wat dat betreft net gezond eten. Een supergezonde maaltijdsalade met in knoflook geroosterde flespompoen en boerenkool op zijn tijd is leuk en buitengewoon instagrammable met een ironisch bedoelde #fitgirl, maar zo gauw als mijn huisarts me aanraadt om dagelijks dit soort verantwoorde smaak composities van gemengde groenten naar binnen te werken krijg ik toch last van de onmetelijke drang om ergens drie kwartier lang kaassouffles uit de muur te gaan staan trekken.

Ik vul mijn dagen met eindeloos scrollen door mijn mailbox, masturberen, mijn Tinder bio updaten, diverse Zoom-, Teams- en Hangouts meetings bijwonen, op mijn telefoon apps openen net nadat ik ze sluit op mijn laptop, porno kijken, tijdens het porno kijken onder het mom van ‘ach we zijn er nu toch’ nog maar eens masturberen, sigaretten roken en weinig doch net genoeg verhullende fotoshoots houden met mezelf. Bij die foto’s schrijf ik soms een gedichtje. Deze bijvoorbeeld:

De Geile Fruitschaal deel I

Het begon zo groen
maar langzaam steeds rijper
Steeds zoeter, tot dat
het moment kwam
dat je me in je mond nam
En je proefde
de zachte binnenkant
onder die keiharde schil
Van wat ooit donker kon worden
maar toen nog zo pril
Ik zat helemaal in je maar
dat kan geen kwaad
want Chiquita bananen
hebben geen zaad

Ik was een paar weken geleden jarig. Om precies te zijn op 5 mei, bevrijdingsdag. Hoewel ik normaal rond half april al jeuk krijg bij het idee van stomdronken vrienden, door de keta nogal vage bekenden en vooral die onoverkomelijke geforceerde gezelligheid, voelde dit drieëntwintigste jubileum van mijn baring toch als alles behalve een bevrijding. Ik miste de mensen, de verschrikkelijke verhalen die ieder jaar weer opnieuw worden verteld, het drie zoenen geven aan tantes terwijl ik net een paar plakken salami met kruidenkaas in mijn bek heb staan stouwen, de aandacht, alles. Om het gevoel van die blijkbaar toch zo geliefde zelfkastijding toch een beetje te krijgen schreef ik het volgende:

Sociaal ongemak met gebak

hé hallo
bier en taart staan in de koelkast
‘t is zelfservice vanavond
haha
ja het gaat hard hè haha
ja haha alweer drieëntwintig
waar is de tijd gebleven hè
hé leuk
gezellig dat je er ook bent
koffie of gaan we gelijk aan de drank
ja je wordt maar één keer drieëntwintig hè
haha
leuk

En om terug te komen op de scheve vergelijking tussen verplicht thuiszitten en gezond eten, waar ik dit stuk mee begon ter afsluiting nog even dit:

birkaç kalori

Ze zeggen wel eens
dat je bent wat je eet
Dus hopelijk word ik döner
van mijn dieet

No tags 0 Comments 4

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *