‘Drie kruisjes’

by

Op de muur naast mijn bed heb ik foto’s opgehangen. Een selectie van zesendertig negatieven die mijn herinnering voor altijd zullen vereeuwigen. Er zijn natuurlijk de foto’s van betonnen wolkenkrabbers, die mij een zomer lang de weg hebben gewezen. Een beetje zoals de poolster in het noorden. Ook heb ik de straten vastgelegd; de wegen die tot aan de horizon reiken. Vergezichten van het stadssilhouet. Foto’s van de mooie mensen die ik heb ontmoet. En mijn kleine stukje geluk. De enige herinnering die ik te zijner tijd los zal moeten laten. Maar dat stel ik nog even uit. Vasthouden aan een illusie is ook maar menselijk.

Ik heb niet alles binnen een frame vast kunnen leggen. Sommige herinneringen zijn minder tastbaar. En dan bedoel ik vooral een bepaald gevoel. Het gevoel dat je krijgt wanneer je voet aan nieuwe grond zet, en niets anders meer hebt dan je eigen benen om op te staan. Ik kwam terecht op een eiland vol beton, taxi’s en miljoenen mensen. Dat was overweldigend, maar nooit intimiderend. Waar ik dacht nooit een plek te vinden waar ik me zo thuis zou voelen als in Amsterdam, had ik me in tijden niet meer zo verbonden gevoeld met een stad die zichzelf werelds noemt. En met mezelf. Misschien was het bekende wel wat mij al die tijd had tegengehouden om dit zo te ervaren. Wellicht had ik in Amsterdam een huis gecreëerd waar ik even uit moest stappen.

Nu ben ik terug. Terug in het grote dorp met haar grachten, fietsen en eigenzinnige bewonderaars. Vrijheid heeft plaatsgemaakt voor melancholie. Misschien is het wel heimwee, maar dan andersom. En toegegeven: dat voelt hartstikke ondankbaar. Was dit niet de plek die ik eerst nog zo moeilijk vond om voor een paar maanden achter me te laten? Is dit niet de stad waar ik mijn dierbaren het dichtst bij me heb? Heb ik normaal gesproken niet hartstikke veel heimwee naar deze drie kruisjes?

Ik wil nog even blijven vasthouden. Baden in mijn bad vol herinneringen. Dus ga ik naar bed met mijn aandenken, en word ik elke ochtend wakker met de stad die nooit slaapt. Het eiland dat nu alleen nog maar tot mijn verbeelding spreekt. Drie kruisjes zet ik onderaan de beleving, en ik zeg tot ziens. Voor nu.

 

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *