‘Door ogen uitgekleed’

by

Gisteren ging ik zonder bh de deur uit. Dat is niet iets wat ik heel vaak doe, maar ik heb er totaal geen moeite mee. Ik moest alleen wat boodschappen doen. Mijn jas had ik ook niet aan, ik wilde immers ook van de laatste zonnestralen genieten in deze met regen overgoten week. Dat ik nu opschrijf dat ik zonder bh naar buiten ging is niet omdat ik mezelf er zo bewust van was. Ik ging gewoon boodschappen doen, net als anders. Ik werd me er pas bewust van op het kruispunt bij ons huis. Een man vond het namelijk nodig om zijn autoraampje open te draaien om er iets van te zeggen. Vanaf dat moment was ik dan ook ineens niet meer zo zelfverzekerd. Ik had het gevoel dat iedereen die me passeerde maar naar één ding keek.

Op de parkeerplaats van de Jumbo was er nog een groepje mannen die het nodig vond om er wat van te zeggen dat ik zonder bh de deur uit was gegaan. Er zijn momenten dat ik discussie niet uit de weg kan gaan, dus ik vroeg waarom ze zeiden wat ze gezegd hadden. Of ze dan ook nooit naar het strand gaan of dat ze topless vrouwen daar uitschelden. Een argument van ze was dat je dat alleen mocht met een kleine cup, topless of het strand liggen of zonder bh de deur uitgaan. Dan was je toch net een jongetje. Ik denk dat ik niet uit hoef te lichten hoe fout dat aan alle kanten is.

Al een hele tijd geleden is het verbod op sissen, fluiten en naroepen van kracht gegaan. Ik moet zeggen dat ik dat zelf ook eerst een beetje overdreven vond, want vaak wordt het niet eens slecht bedoeld. Uiteindelijk heb ik mijn mening bijgesteld. Ik voel me namelijk niet zo snel geïntimideerd, maar ik ben niet alle vrouwen in Nederland. Ik ben geen onzeker, kwetsbaar meisje van zestien meer. Desondanks loop ik met mijn sleutels tussen mijn vingers geklemd als ik ’s nachts van het station naar huis loop. De gemiddelde man zal ik met mijn 1,68 namelijk niet heel erg afschrikken. Het is een zegen voor alle vrouwen in Nederland dat die wet er is, ondanks dat ik er in de praktijk persoonlijk niks van merk. Ook mannen die het niet slecht bedoelen hoeven niet naar mij te sissen op straat.

Toen ik laatst een winkel uitliep stond daar een politieagent in uniform. Hij was in gesprek en duidelijk niet meer aan het werk. Hij stond een sigaretje te roken en zijn boodschappentas stond bij zijn voeten. De mannen lachten naar me, ik lachte terug. Het was een warme, zomerse dag en ik droeg een vrij laag uitgesneden jurk. Dat laatste zou irrelevante informatie moeten zijn. Toen ik mijn fiets van slot haalde werd er naar me gefloten. Ik draaide me om en kon mijn ogen niet geloven. Meneer de agent stond er nog bij te lachen ook. Buiten dat dit sowieso niet oké is, is het dat zeker niet nu seksuele intimidatie strafbaar is. De beste man zijn taak is mij veilig te laten voelen en voor me op te komen wanneer iemand anders me intimideert. Ik was met stomheid geslagen. Eenmaal thuis diende ik online een klacht in. Ik wist precies hoe die man eruit zag, hoe laat het was en waar hij gestaan had. Ik heb er nooit meer wat van gehoord.

En dit zijn alleen maar de kleine voorbeelden uit mijn leven. Denk aan dat meisje in Rotterdam, in elkaar geslagen, verkracht en over het echte letsel nog niet eens gesproken, vernederd voor de rest van haar leven. Of het grootste festival van Zweden, waar ze vorig jaar bandjes uitdeelden met daarop #tafsaInte (niet betasten). Alsof het probleem bij ons ligt. Dit jaar kon het festival niet eens doorgaan, omdat de veiligheid van vrouwen en niet cisgender-mannen niet gegarandeerd kon worden. Misschien wel het ergste. De reden dat er zoveel mannen zijn met oogkleppen is dat ze dit niet zien. Dat ze het in elk geval te weinig zien. Als mijn vriend naast me loopt zijn er namelijk geen jongens in auto’s die raampjes opendoen en roepen dat ik een hoer ben en dat ik me aan moet kleden. Er zijn dan geen mannen die me met hun ogen uitkleden terwijl ze tegenover me zitten in een lege treincoupé ’s nachts. Feminisme niet meer nodig? Misschien op de dag dat mannen vrouwen op hun woord geloven. Op de dag dat vrouwen gewoon nee kunnen zeggen en niet ‘ik heb een vriend’ als mannen zich opdringen. Op de dag dat ik niet meer hoef te schrijven dat mannen niet erkennen wat ze niet zien, omdat ze ons dan geloven.

No tags 0 Comments 3

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *