Dit is een ode aan iedereen: ‘trekt Thierry Baudet zijn bek weer eens open’

by

Dinsdag 21/05/2019

Nog geen twee dagen geleden schreef ik over de nieuwe abortuswet in Georgia en Alabama, trekt Thierry Baudet zijn bek weer eens open. Ik heb er nog over nagedacht zijn naam niet te noemen, omdat iedereen wel weet over wie het gaat, maar die macht wil ik hem niet geven. Waren vrouwen eerst alleen een beetje linksig om daarna op hun plek gezet te kunnen worden door de rechtse man, vindt meneer nu dat vrouwen überhaupt beter gewoon terug kunnen naar het aanrecht. 

Ik heb de desbetreffende recensie gelezen en hoewel hij zich verschuilt achter “Het is maar een recensie” en “Maar dit is Houellebecq!” druipen zijn idealen er vanaf. De rechtse radicalist zal iets anders lezen dan alleen een recensie. Zo ook de linkse columnist, want laten we eerlijk zijn, op elke slak zout leggen is wel de reden waarom wij er zijn. Of dat slecht is? Ligt eraan hoe je ernaar kijkt, maar in mijn ogen alleszins minder dan uitspraken doen over het lichaam van een vrouw. 

Voor de mensen die het gemist hebben zal ik hier nog even kort opsommen wat onze vriend nou precies vindt: hij is tegen de financiële onafhankelijkheid van de vrouw en tegen euthanasie en abortus. Wel een geruststellend idee, als je met hem op date gaat zal hij de rekening betalen. Ondertussen verschuilt hij zich achter Houellebecq en achter het verbreden van het maatschappelijke debat. Onze emancipatieminister en een groot deel van de Tweede Kamer vinden het een slap excuus. Ik ook. Wat het me wel heeft geleerd is dat ik weet wat ik later wil worden. Naast schrijver staat emancipatieminister nu ook hoog op mijn lijstje. 

Dat de emancipatie nog niet voorbij is, is bij deze weer bewezen. Ook niet in ons welvarende, ruimdenkende Nederland. Daarom is dit een ode aan alle vrouwen. De hysterische voornamelijk, Emma Wortelboer bijvoorbeeld. Die vrouw heeft haar leven lang gedroomd van punten uitdelen op het Songfestival. Mag ze dat, wonder boven wonder, doen, wint Nederland ook nog eens. Helemaal uit haar dak ging ze. Ik vond dat fragment persoonlijk leuker dan Duncan die hoorde dat hij gewonnen had. Bekend Nederland en grote nieuwsmedia vonden daar iets anders van. Moet die vrouw eens even goed rechts geneukt worden, was waarschijnlijk Thierry Baudets gedachte. Patty Brard vroeg zich bijvoorbeeld af of we Nederland niet beter neer konden zetten dan als een land vol gillende debielen. Ook wilde ze weten welke dealer Emma Wortelboer heeft. Vind het bijzonder dat zij zich hierover uit moet laten, maar laat ik zelf niet gemeen worden als ik alle vrouwen wil eren. Bij die groep schijnt zij namelijk ook te horen. 

Dit is ook een ode aan de vrouwen die houden van koken, die graag achter het aanrecht staan. Die genieten als de geur van salie en rozemarijn hun huis verwarmt. Vrouwen die dolgraag kinderen willen, maar ook de rationele keuze kunnen maken dat sommige momenten niet het juiste moment zijn. Vrouwen die soms hun ego opzij moeten zetten, omdat de man in hun leven toch meer verdient. Vrouwen die elke ochtend kopjes koffie in bed brengen. Vrouwen die houden van zorgen en daarnaast keihard werken om te worden wie ze willen zijn en om aan de top komen. Vrouwen zoals ik, een ode aan mijzelf. 

Maar ook: een ode aan vrouwen die in het weekend op het veld staan en niet langs de zijlijn. Vrouwen die het idee van kinderen hebben verafschuwen. Vrouwen die elk weekend een man uit de kroeg trekken. Of drie. Vrouwen die in de verste verte niet lijken op mij. Ook aan mannen die lijken op vrouwen, vrouwen die lijken op mannen en, fuck gender hoe dan ook. Dit is een ode aan iedereen, behalve Thierry fucking Baudet. 

No tags 0 Comments 2

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *