DE SCHAAMTE VOORBIJ: ‘Soms waren er dagen dat ik geen boodschappen kon halen’

by

5 maanden thuis zitten werd al heel gauw 9 maanden. Ik zat een volle zwangerschap thuis, maar in plaats van de liefde en het geluk te voelen wanneer er een klein mensje in mijn buik groeit, was mijn buik leeg en donker. Ondanks de donkere dagen, probeerde ik per dag 1 taak op te brengen .. 1 sollicitatie per dag. Soms was ik in een goede bui en kreeg ik er zelf 3 sollicitaties uit, een warme douche en een lunch met een vriendin. Daarna ging ik snel weer naar huis, kroop ik onder mijn deken waar ik warm en veilig was.

Een stemmetje kwam vaak op onverwachtse tijden naar boven en vertelde mij: ‘ jij luie loser, lig je weer op de bank? Vergeet je niet dat je nog ook een betalingsregeling hebt met Flanderijn. Oh en had ik al gezegd dat je echt een loser bent? De financiën waren niet echt liquide en ik kon niet eens mijn eigen zorgverzekering betalen. Soms waren er dagen dat ik geen boodschappen kon halen en mijn moeder moest bellen of ik 20,- eu kan lenen om mijzelf staande te houden. Wauw, ik sta heel even stil bij het feit dat ik een 29 jarige vrouw ben die haar moeder belde of ze 20,- kon lenen. Mijn moeder zei dan: ‘Je belt me als je iets nodig hebt he? Want je moet wel eten, anders ga je je helemaal niet lekker voelen en dan ben je nog verder van huis ‘.

Mijn geldzorgen waren plotseling zo groot dat ik in een nog groter gat terecht was gekomen en ik wist echt niet meer wat ik moest doen. ‘Ik heb geen vrienden, ik heb geen werk, geen geld, mijn verkering is uit. Wat doe ik nog hier op deze aardbol. Is het niet beter als ik er een einde aan ga maken?’
Ja, het is zwaar om dit te lezen, maar ik heb gezegd dat ik open en eerlijk ga zijn met mijn verhaal. Als er ook maar één iemand is die dit leest en zich herkent in mijn verhaal, dan weet die persoon dat ie niet alleen is.
Nu heb ik geen ernstige moordneigingen gehad of een poging gewaagd, maar ik dacht veel na over dat het beter zou zijn om te vertrekken en dan ben ik niemand meer tot last. Waaronder ook natuurlijk mijn ouders waar ik op volwassen leeftijd nog geld van moest lenen om te kunnen overleven.
Mijn leven was zo pijnlijk geworden dat ik het niet meer kon verdragen, geen uitweg meer kon vinden. Een jonge enthousiaste vrouw, die vol ambitie zat en vol leven, ALTIJD een oplossing had voor ieder z’n problemen en ook haar altijd eigen, maar nu ineens niet.
Ik begon paniek aanvallen te krijgen toen ik wist dat er geen uitweg meer was. Uit het niets begon mijn hart te kloppen, mijn borst werd strakker en kon plotseling niet meer snakken naar adem. Mijn ex was nog wel eens over de vloer, want ja wij hadden een ingewikkelde relatie samen en konden vaak niet zonder elkaar, maar ook weer niet met elkaar. Hij was bij één van mijn paniek aanvallen en hij begon te huilen van verdriet. Hij zag het meisje waar hij zoveel van hield in heel veel pijn en hij was radeloos. Hij wist niet hoe hij mij moest helpen. Iemand die vaak het antwoord had op zoveel vragen, wist het nu ook niet meer. Vanaf toen besloot hij iedere dag bij mij op de stoep te staan. Hij maakte mijn kamer schoon, zorgde dat ik ging douchen en dat ik voor mezelf ging koken. Ik ben zo dankbaar voor hem dat hij mij geen seconde in de steek heeft gelaten.

Na 9 maanden in deze ellende heb ik eindelijk ervoor gekozen om hulp te gaan zoeken. Via een lieve veldcollega kwam ik er achter dat zijn vriendin een Mindfullness Coach is en zij kwam al heel gauw to the rescue. Ik had mij op gegeven bij de GGZ Poli bij mijn eigen huisarts, zodat ik gratis behandeld kon worden door een psycholoog. Ik had immers geen geld om toiletpapier te kopen, laat staan om een psycholoog in te schakelen om mij hier uit te trekken.
Ik leerde omgaan met mijn paniek aanvallen, ik leerde om mijn geluk op te schrijven, ik leerde ook om op te schrijven wat ik niet wilde in mijn leven, ik leerde hoe ik dankbaar kon zijn, ik leerde mediteren en ik leerde ademen.
Iedere dag voor 2 volle maanden heb ik hard gewerkt om mezelf er weer boven op te krijgen. Mijn dagen zagen er ineens anders uit en ik zag in dat ik wel potentie had om het uiterste uit mijzelf te halen. Mijn prioriteit was veranderd naar een beter en gezond bestaan, dan op zoek te gaan naar een baan terwijl ik nog niet eens wist wat ik precies wilde. Iedere dag kwam ik een stapje dichterbij, iedere dag was ik een stukje rustiger, iedere dag kreeg een stukje meer zelfverzekerdheid. Iedere dag brak er een kleine zonnestraal door mijn donkere wolk en voor het eerst in 11 maanden kon ik weer ademen. Ik gaf mezelf toestemming om weer te ademen.

 

 

No tags 2 Comments 2
2 Responses
  • Johnnygeld
    February 15, 2019

    Sterk dat je je verhaal zo deelt! ❤️

  • Masai Grashuis
    February 15, 2019

    RESPECT! Ik voel me ook soms zo en het is fijn om te lezen dat er andere zich net zo voelen. De volgende dingen werken voor mij wellicht ook voor jou..

    – periode geen drank/drugs
    – sporten, gezond eten en voldoende slapen
    – purpose in welke vorm dan ook
    – minimaa twee social events per maand bijwonen
    – accepteer je eigen middelmatigheid. Accepteer dat zo’n verhaal delen al een geweldige prestatie is en je daarnaast niet nog je eigen bedrijf, 5 vakanties per jaar en een model als vriend nodig hebt.
    – instagram van je telefoon verwijderen. (Stoppen met jezelf te vergelijken)

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *