De quarantaine-activist: “Ik heb geen zin om me bezig te houden met strijd”

by

Ik word er niet activistischer van, deze quarantainetijden. Ik heb geen zin om me bezig te houden met strijd, want in mijn ogen is de wereld toch wel even stil gaan staan. We kunnen nu niet protesteren en heeft het nou echt zoveel zin je online uit te spreken over iets dat niet over corona gaat? Nu schrik je misschien, maar dat is niet nodig. Ik zie mezelf zeker niet ineens als viroloog. Nog steeds schrijf ik graag over iets anders, want net als ik word jij vast af en toe ook helemaal gestoord van het NOS liveblog. 

Activistischer word ik er dus niet bepaald van, dat thuiszitten. Ik wil theater schrijven, orgel leren spelen en jurken naaien, maar misschien zijn oogkleppen ook wel op zijn plaats. De rest van de wereld staat helemaal niet stil. Feminisme is juist nu nodig. Twee derde van de vitale beroepen wordt uitgevoerd door vrouwen, vrouwen zijn exorbitant vaker slachtoffer van huiselijk geweld en nemen in deze thuiswerktijden nóg meer onbetaalde zorgtaken op, terwijl die verhouding al compleet uit balans was. Daarnaast hebben vrouwen vaker flexibele of nul-uren contracten, wat ze financieel kwetsbaarder en minder onafhankelijk maakt. 

Dit alles is in Nederland al een groot probleem, maar laten we zeker niet vergeten hoe dit is in minderbedeelde landen. Het is algemeen bekend dat de vrouwen in vluchtelingenkampen vaak de kinderen verzorgen en naar het waterpunt heen en weer lopen om ervoor te zorgen dat hun kroost genoeg drinkt. Die vrouwen zijn kwetsbaarder dan de mannen, alhoewel de situatie in die kampen natuurlijk sowieso onhoudbaar is. Ik vind het mooi dat theaters zich vast proberen te houden aan hun rol in de maatschappij door met lichtjes te knipperen als noodsignaal, maar dat hier geen luchtalarm voor af gaat laat mij van mijn stoel vallen. We leven samen als Europese Unie, maar tegelijkertijd zijn er weinig mensen die blijkbaar écht moreel bezwaar maken tegen het opsluiten van duizenden vluchtelingen in een kamp die met geen mogelijkheid afstand van elkaar kunnen houden. 

Laten we het verder eens hebben over landen in Afrika. In Het Parool spraken Froukje Gaasterland van Atria en Anne-Floor Dekker van WO=MEN Dutch Gender Platform zich hierover uit. Het virus heeft daar nog niet volledig om zich heen geslagen, maar wanneer dat gebeurt dan weten we allemaal dat de volgende humanitaire ramp zich heeft aangedrongen. Ook daar worden vrouwen harder getroffen, vrouwen in de textielindustrie zitten zonder werk, bloemenplukkers zijn vaak vrouw en hebben nu contracten die niet worden verlengd. Ook dichterbij huis gaat het vrij finaal mis, met Orbán die de volledige macht heeft gegrepen in Hongarije. 

Mijn vriend en ik waren vorig jaar in Boedapest. De zon scheen, de stad was rauw en alternatief, maar tegelijkertijd weeldig en vol rijkdom en vergane glorie. We hadden de tijd van ons leven, maar de keerzijde was ook toen al zichtbaar. Toen we het museum over de Hongaarse geschiedenis bezochten, werd Nazi-Duitsland opgehemeld en de Sovjet-Unie keihard afgemaakt. Daarnaast werden feiten verdraaid, want in het museum werd je wijsgemaakt dat de Hongaren zich wel moesten overgeven aan de Duitsers, terwijl wij allemaal weten dat dat niet precies zo gegaan is. Daarnaast stonden er overal langs de weg borden die vrouwen opriepen te trouwen en kinderen te krijgen. Bij je bruiloft krijg je een lening van de staat, zodra je kinderen hebt hoef je die niet terug te betalen. Bij kind drie krijg je een zevenzitter en bij kind vier wordt een deel van je nieuwbouwwoning door de staat gefinancierd. Hongarije is een van de weinige landen die vindt mensen tekort te hebben, maar vluchtelingen opnemen, ho maar. Nu moet ik weer naar de EU kijken, want, waar blijven die sancties? 

Had ik trouwens al genoemd dat ook abortus nu wordt gezien als een niet-noodzakelijke ingreep in de geweldige staten Texas en Ohio? Het zal je mogelijk niets verbazen van conservatief Amerika, van die blik heb ik namelijk ook last, maar toch kan ik me er behoorlijk over opwinden. Het is namelijk één van de weinige medische ingrepen die zo snel mogelijk uitgevoerd móét worden. Wat moeten die vrouwen hun kinderen straks vertellen? We hebben het ook nog niet gehad over het stijgende aantal femicides, vrouwen die de straat afgeslagen worden in Afrikaanse landen als ze proberen hun kinderen niet te laten sterven van de honger, vrouwen die nu zowel juf, partner en werknemer zijn. Single moeders die een bedrijf runnen en een peuter hebben rondrennen. Jonge vrouwen die zwanger zijn en nooit zijn ingelicht over een thuisbevalling. Vrouwen in vluchtelingenkampen, die nog meer dan ooit vrezen voor het einde. Als het de wereld nu nog niet duidelijk is hoe we ervoor staan qua gendergelijkheid, dan rollen we wat mij betreft van de ene crisis in de andere. 

‘En jij dan?’ Vraag je je misschien af. ‘Heb jij je activisme alweer terug gevonden?’. Niet echt, is mijn eerlijke antwoord. Terwijl ik dit schreef en wanneer ik hier over nadenk, laait er een vuurtje op vanbinnen, maar wanneer ik me weer terugtrek in mijn coconnetje, denk ik al snel weer aan het theaterstuk dat ik probeer te schrijven en hoe ik de liedjes die ik daarbij in mijn hoofd heb op papier krijg. En dus zou ik zeggen: neem vooral geen voorbeeld aan mij. Mijn vlammetje wordt wel weer aangewakkerd en jouw ogen hopelijk geopend. ‘Er komen andere tijden’ en hierna echt, ik heb hoop. Laten we daar vooral de vrouwen bij betrekken, het is toch godverdomme wel eens tijd. 

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *