DE FUCKING GLORIE JAREN!: ‘Ik was de mama van Amsterdam’

by

‘’Mij zal dat nooit overkomen, want ik ben te sterk daarvoor.‘’ Dit is wat mijn antwoord als het gesprek ging over overspannen, burn out of zelfs een depressie.  Ik geloofde niet in dat stemmetje waar mensen het over hadden, ik geloofde niet dat je gek kon worden van je werk waar je zoveel van houdt, ik geloofde niet dat je lichaam een limiet had en jij ten alle tijden door kon gaan.

Opgegroeid in Friesland, ouders zijn in 1985 verhuisd vanuit Tehran Iran. Een vrolijk, hyper en enthousiast meisje dat dol op haar vader was en in paniek was als ze haar moeder uit het oog had verloren. Dan bedoel ik wanneer mijn moeder even naar de groenteboer ging aan de overkant van ons huis. Ik stond huilend voor het raam met de grootste chaos in mijn hoofd dat haar iets was overkomen en mijn zusje van 3 jaar jonger haar troostende armpje over mijn snikkende schouders deed en zei: ‘’ doe maar rustig, mama komt zo thuis.

Ik had pure angst hiervoor, angst voor verlies. Mijn moeder verliezen, is mijzelf verliezen. 29 jaar heb ik nooit echt antwoord gehad op het gedrag wat nu een vaak wordt verteld door mijn moeder op verjaardagsfeestjes. “Sanaz heeft het mij niet makkelijk gemaakt, want ze moest huilen en kotsen als ze haar mama niet bij haar had.” Iedereen lacht en ik lach mee, maar toch voel ik ook veel verdriet.

Op mijn 18de wist ik al helemaal wie ik was. Dat enthousiaste meisje, dat zich graag in jongens kleren kleedde, die altijd vrolijk was, zorgzaam, vriendelijk naar iedereen, onrecht haatte en had ik al gezegd; ALTIJD VROLIJK?

Ik verhuisde op mijn 19de naar Amsterdam, op mijn 20ste ging ik in mijn eentje in Barcelona wonen, op mijn 21ste verhuisde ik naar Haarlem om te studeren en op mijn 23ste had ik de liefde van mijn leven ontmoet .. MUZIEK. Ik wist wat ik wilde gaan doen en waar mijn krachten lagen. Ik maakte makkelijk contact met iedereen, ik wist iedereen goed met elkaar te verbinden en dat managen van artiesten vond ik wel wat.

Vanaf toen is mijn leven in een rap tempo gaan stijgen. Ik werkte voor een klein boekingskantoor als boeking assistent, ik had 24 artiesten op het roster staan, ik reisde door het hele land, schudde met ieder belangrijk persoon de hand, maakte contact en niets kon mij stoppen. De honger die ik toen voelde was onbeschrijfelijk.

Na 3 jaar ben ik gevraagd om de programmering te doen van de beste club van Amsterdam. Nieuwe uitdaging, nieuwe mensen, nieuwe contacten, nieuwe skills. De vuur die in mij zat was niet te temmen en ik ging als een fucking trein.
Ik was de mama van Amsterdam. De mama voor haar DJ kinderen. Mama Ananas, zoals sommige mij soms ook wel noemde. De mama die voor je zorgde als het even niet mee zat. De mama de midden in de nacht voor je deur stond als je het even moeilijk had en niet meer wist wat je wilde doen met je DJ Carriere. ‘’Mama gaat je helpen.‘’

Ik was aan de top van mijn carrière op mijn 28ste, ik had al veel bereikt en ik wilde per se meer. Waarom was dat eigenlijk? Iedereen om mij heen had meer of misschien iets beters. De sociale druk was intens hoog, iedereen moest ook wat van mij hebben.
“Hey Sanaz, heb je lijst voor vanavond?” Deze berichten kwamen nog om 01.00 uur nachts binnen en ik reageerde. Altijd. Sliep ik eigenlijk wel?
Het werd alleen maar meer en meer. Iedereen moest wat van mij hebben. Promotors wilden een feest doen in de club, een nieuwe opkomend talentje wilde dat ik zijn boekingen ging doen, programmeurs wilden mijn concepten af pakken. Ik wilde zo danig iedereen pleasen, maar ik vergat mijzelf helemaal. Al die mensen om mij heen met al die coole banen en ik zit hier alleen maar op gastenlijst appjes te reageren. WIE THE FUCK BEN IK?

Oktober 2017 voelde ik me minder. Ik voelde niet meer die gele gloed in mijn hart en ziel, maar eerder een donkere wolk die af en toe langs kwam en zich op de verkeerde plekken ging vestigen. ‘’Aah joh dat is vast omdat je 5 dagen wakker bent gebleven tijdens ADE.‘’, kreeg ik dan wel eens te horen van een veld collega of een vriendin. ‘’Ja misschien is dat ook wel zo. Je hebt gelijk, fuck it. We gaan gewoon door.‘’

In December werd het alleen maar erger en wilde ik alleen maar opgesloten zitten in mijn kamer waar ik in ieder geval veilig was voor what ever het was dat mij bang maakte buiten.
Ik voelde leegte, ook al was ik altijd gevuld. Ik voelde eenzaamheid, ook al was ik omringd met mensen. ‘’Waren het mensen die wel om mij gaven? Moesten zij niet altijd wat van mij hebben?‘’

In februari 2018 nam ik afscheid als programmeur van de club en ik stond achter de beslissing. Twee fucking geweldige glorie jaren mogen beleven.
Na mijn vertrek was het behoorlijk stil op de app en in mijn mailbox. Niemand had mij meer nodig. Eerst was dat een mega opluchting, maar al heel gauw ging er een zacht stemmetje zich nestelen in mijn hoofd en voerde een dialoog met mij over AL MIJN FUCKING BESLISSINGEN die ik in mijn leven had genomen. ‘’ Hey psst, loser. Was dit wel de juiste beslissing? Moest dit wel gebeuren? Gaan mensen mij niet vergeten? Waarom belt niemand mij eigenlijk meer? Waarom hebben ze niks meer van mij nodig? Hallo? Ben ik vergeten? Uit het oog uit het hart? Hallo? HALLO?

No tags 4 Comments 5
4 Responses
  • Jesse
    December 6, 2018

    Super stoer dat je dit doet! K vind je manier van schrijven ook echt om te smullen. In elk geval heb ik honger naar meer van je avonturen. Want je hebt er zeker honderdduizend beleefd. Uiteindelijk is je kwetsbaarheid tonen is toch wel een van de sterkste dingen die je kan doen right? En idd je vrolijke positieve enthousiasme heeft me altijd verwonderd. Plz meer

    • Sanaz
      February 4, 2019

      Hi Jesse, excuses dat ik zo laat reageer op jouw lief bericht. Ik smelt van je warmhartigheid. Ik heb net pas de comment section ontdekt haha, vergeef mij.
      Kwetsbaarheid is eigenlijk zo iets moois en biedt hele mooie gesprekken als we ons zelf net een beetje meer open gooien. Ik heb na een paar harde lessen dit mogen leren en geleerd dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Zwakte bestaat eigenlijk niet, maar MOEDIG zijn wel ;).
      Dankbaar nogmaals, Jesse. Jij zal snel weer wat lezen :).

  • Job
    December 8, 2018

    <3

  • Evelien
    February 11, 2019

    Dit verhaal is echt bij me blijven hangen dus kom hier nog terug voor een comment. Hoop dat het goed met je gaat mama ananas en svp meer posts!

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *