‘Crispy’

by

Eigenlijk is dit de mooiste periode van het jaar. De zon staat steeds lager, en de lucht wordt wat koeler. Of crispy, zoals mijn lievelings New Yorker het onlangs noemde. Dat was tijdens ons eerste Facetime gesprek, waarin hij onder meer vertelde hoe fijn hij de herfst wel niet vond. Met een glimlach luisterde ik naar zijn stem terwijl hij de koele najaarslucht probeerde te omschrijven. Ik lag op bed, en hij ook. Door hem zo te “zien,” herinnerde ik me ineens weer wat een fantastische man ik hem eigenlijk vond. Tegelijkertijd was ik in de war. Het is best gek om die intimiteit te voelen met iemand die zo ver weg is.

Ik was het overigens wel met de man eens. Het najaar is prachtig. Het is een tijd om de onbezorgdheid van de zomer van je af te schudden, en onder de dekens van de herfst te kruipen. Een periode waarin we op allerlei manieren de warmte proberen op te zoeken die de zon ons even niet meer kan geven. Ik noem het daarom ook wel knuffelweer. Want wat is er nu fijner dan de warmte van iemand anders?

Ik mis die warmte soms wel. En dat vind ik best moeilijk om toe te geven. Ben ik dan niet die vrouw die prima alleen kan zijn? Ben ik niet zelf mijn eigen deken? Soms, misschien. Maar vaak ook niet. Begrijp me niet verkeerd, er zijn natuurlijk genoeg manieren om de warmte enigszins op te zoeken; heel veel vriendschappelijke armen waar ik me af en toe in kan laten vallen. En dat is op zich al een wonder –om mensen te vinden die deze wereld net wat minder eenzaam maken. Maar toch is zelfs dat niet altijd voldoende. En ik vind het soms pijnlijk om daar bij mezelf achter te komen.

Dat gemis doet me denken aan een aflevering in Girls waarin hoofdrolspeelster Hannah plotseling in het huis van een totaal vreemde man terecht komt. Zijn naam is Joshua, hij is een dokter, en zijn huis is meer dan perfect. Gedurende de paar dagen dat Hannah in zijn huis is, doen ze allebei even alsof. Alsof ze altijd al samen waren, en voor altijd samen zouden zijn. Zoals die oude intimiteit die je soms bij een nieuw persoon kan voelen. Ik refereer wel eens aan die aflevering als ik vertel over mijn eerste weekend met de man op wie ik in New York verliefd werd. “Ken je die aflevering?” zeg ik dan. “Zo voelde ik me! Ik was Hannah!” Wat ik daarbij voor het verhaal even weglaat, is het feit dat Hannah aan het einde van de aflevering in janken uitbarst, en tegen Joshua zegt: “Vertel dit alsjeblieft aan niemand. Maar ik wil gelukkig zijn. Ik ben niet speciaal. Ik wil ook gewoon wat iedereen wil. Ik wil al die dingen.”

Een paar dagen terug kwam er een openbaring tot me. Ik ben ook die Hannah. Soms verlang ik enorm naar al die dingen. Ik wil ook gewoon wat iedereen wil.

Even later hingen we op. Het gezicht van de mooie man had plaatsgemaakt voor een zwart scherm. Crispy. Het was precies het juiste woord om die koele bries te omschrijven. De lucht die je wangen soms streelt, tot ze precies die heerlijke rozige kleur hebben gekregen. Op datzelfde moment besefte ik dat het best bijzonder is om het seizoen in verschillende tijdzones zo op dezelfde manier te kunnen ervaren. En heel eventjes voelde ik toch weer zo’n warm deken.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *