Chronische levenshaast: “Als je toch eens een spiegel voor je bek moest houden, dan is het nu je tijd”

by

Intelligente lockdown, de één noemt het gedwongen gevangenschap en voor de ander is het ‘me-time’. Ikzelf heb eigenlijk helemaal niet zo’n goed idee wat ik er nou eigenlijk precies van vind, maar wat ik wel weet is dat als je toch eens een spiegel voor je bek moest ophouden, dat het dan nu je tijd is. Iedereen ondergaat het wel eens, een identiteitscrisis. Je pa schaft in één keer, heel cliché, een motor aan met een bijpassende zonnebril. Je stijve buurvrouw heeft opeens een tantracursus gevolgd (niets mis mee) en je ex is spontaan professioneel bodybuilder geworden en is in een bronzen standbeeld veranderd. Je kent het wel.

Nu men gedwongen thuis zit tussen de vier muurtjes, die opeens veel betekenisvoller zijn dan normaal, krijgen we toch echt de spiegel keihard voor ons neus, tenminste vooral ik ervaar dat. Kijk ik ben misschien wel één van de uitverkorene die zijn werk nog thuis kan uitoefenen, maar mijn vrije tijd thuis, is vooral erg bitterzoet. Ergens ben ik de grens uit het oog verloren tussen wat mij gelukkig maakt en wat mij bezighoudt in het leven.

Maar één ding weet ik zeker: ik sta helaas niet zo gelukkig in het leven als dat ik zou willen. Sinds de quarantaine ben ik alleen maar onzekerder geworden over mezelf. Duizend-en-een gedachten razen door mijn hoofd. Ze verspringen van herinneringen, naar toekomst plannen en van trauma’s weer naar onzekerheden. De prikkel van te weinig prikkels werkt als een soort tegendraadse negatieve spiraal en ik moet eruit zien te komen. En die zeven oh-zo-gezonde zelfgebakken bananenbroden gaan mij er echt niet uit helpen. Mijn plannen staan on hold, mijn gedachtes razen door en mijn levenslust is in de war. Ik vind mijzelf leger en onaantrekkelijker dan ooit, ik zie elk verdomde vlekje, ik zie elk onuitgenodigde puistje, ik zie elke gram in mijn hoofd erbij komen. Ik voel me eenzaam, ik heb het gevoel alsof ik er niet toe doe en zie mijn plannen langzaam voor de zon wegsmelten.

Ik ben 22 jaar en heb verdomme nog steeds geen Oscar! Ik heb ook nog steeds geen boek uitgebracht of een ‘levensveranderende’ documentaire gemaakt. Ik ben geen erkend filosoof, heb ook nog steeds geen dikke auto onder mijn verplicht afgetrainde kontje. Ik heb nog steeds geen zwembad in de tuin… Ik heb niet eens een tuin. Ik ben nog steeds niet beroemd en heb nog niemand afgezeken op nationale tv. Bowi, waar de fuck ben je toch allemaal mee bezig man? Dit had je allang allemaal al gedaan kunnen hebben toch? Het leven is te kort hiervoor, ik kan niet wachten. Al helemaal niet verplicht wachten. Toen bedacht ik me iets cruciaals, zo cruciaal dat ik het met je moet delen. Want ik ben denk ik ziek, net zo ziek als de meesten in Nederland. Ik lijd aan chronische levenshaast. Één van de naarste ziektes die je kan hebben in het leven, laat staan tijdens een lockdown.

Sinds de 19e eeuw is men steeds vlugger gaan leven. Alles moet vlug, wat resulteert in een levensstijl waarin de mens alleen nog maar reageert op het leven, niet reflecteert. We reageren alleen maar op de gebeurtenissen die ons overkomen en hebben geen tijd om gebeurtenissen zelf te creëren. Dit is de eerste keer sinds tijden dat we niet meer hoeven te haasten in het leven. Het ultieme moment om maar is te gaan reflecteren met je reet, als je het mij vraagt. De meeste mensen zijn slechts aanwezig en dan gaan ze dood, er zijn maar weinig mensen die echt leven. De angst dat ik daar bij hoor is groter dan ooit.

Kijk als kind wanneer je bepaalde ontwikkelingen doormaakt krijg je een sticker, misschien zelfs een lolly. Of nog beter een dikke kus van je ouders met alle lof daarbij. Zelfontwikkeling als kind is enorm belangrijk, maar zelfontwikkeling is niet iets dat na je achttiende ineens stopt. Op het moment dat we uitvliegen van onze nestjes wordt de zelfontwikkelings-reis alleen maar groter en zwaarder, maar vanaf dat moment gaan we er geen gehoor meer aan geven? Als kinderen waren we ons enorm bewust van de snelheid en intensiteit van de ontwikkeling als mens. Elke drastische metamorfose die we ontwikkelde tijdens onze jonge simpele dagen wilde we maar al te graag laten zien aan de mensen om ons heen. Hoe ouder we worden, hoe meer we verwijderd raken van onze eigen evolutie, als persoon. De echte bewustwording raken we kwijt en de connectie valt weg.

Ontwikkeling is over de tijd heen, in een vorm gegoten van promoties, titels of bepaalde connecties, maar de emotionele groei blijft doorgaan: leren houden van jezelf, mentale rust vinden, leren jezelf en anderen te vergeven. Dit zijn cruciale mijlpalen in deze harde wereld na je achttiende . Hier krijgen wij verdomme geen sticker voor, of een lolly of dikke lof. Het is die zogenaamde grote doorbraak waar we massaal op zitten te wachten. Echter zal je deze zogenaamde doorbraak toch echt in jezelf moeten vinden en niet daarbuiten. In je volwassen leven zijn al je mijlpalen materieel en wordt zelfontwikkeling gezien als een bijzaak. Bewustwording van je eigen ‘ik’ is iets waar iedereen voor geprezen moet worden. Jijzelf moet het hardst klappen.

In situaties als deze, waarbij de mens verplicht wordt om binnen te zitten en de controle los te laten, komen we onszelf het hardst tegen. Men werkt niet vanuit huis, men werkt met hun huis. Het klinkt misschien vreemd, maar denk er maar eens over na. Iedereen roeit momenteel met de riemen die ze hebben, de één is een dikke Gucci belt en de ander is van de markt. Het zijn nu vooral de cruciale vragen die je jezelf moet stellen. Wat prikkelt mij in het leven? Hoe is de relatie met mijzelf? Ben ik tevreden over mijn relaties met anderen? Voel ik mij nuttig bij de dingen die ik doe? Het klinkt misschien allemaal cliché, maar dit zijn wel belangrijke punten die jouw geluk in het leven definiëren.

Ik begrijp dat het klinkt alsof ik precies weet wat het benodigde medicijn is voor mijn chronische levenshaast. Maar ondanks al het aanbod in de apotheek ben ik nog steeds verdwaald aan het rondkijken naar wat dan het beste medicijn voor mij is. Waar mijn onrust vandaan komt is heel simpel, in een onzekere wereld wil ik zeker zijn van mijzelf. Newsflash, dat ben ik nog niet, maar ik ben me er wel bewust van en dat is al minstens één verdomde sticker waard.

No tags 0 Comments 1

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *