Baas in eigen buik: “Want bijvoorbeeld je kind na een volledige zwangerschap afstaan, dat is pas een feest!”

by

Donderdag 4/3/2019

Laten we even beginnen met een korte geschiedenisles. Je hebt vast wel een van de Dolle Mina’s gehoord en van hun kreet “Baas in eigen buik”. Als dat niet is, ga even langs bij je oma. Die kan het je vast nog navertellen. Bij een actie in 1970 delen de Dolle Mina’s op een vergadering van gynaecologen het beginselprogramma over abortus uit. De leus stond op hun buik geschreven. Ze deden zoveel stof opwaaien, dat de uitdrukking vandaag de dag nog gebruikt werd. 

Voor de meeste vrouwen zal het recht op abortus nu als vanzelfsprekend voelen. Ondanks dat ik weet dat er voor gestreden is, voelt het voor mij ook zo. In Nederland elk geval. Ik zit me dan ook vaak op te winden over de schrijnende situatie in Ierland. Daar is abortus illegaal. De vrouwen die het kunnen betalen nemen vrije dagen op om naar Engeland af te reizen om abortus te laten plegen. Om van nazorg niet eens te spreken. Ondanks dat Ierland vrij dichtbij is, lijkt het een ver-van-je-bedshow. Zodra ik hierover begin, wordt er meteen geroepen: “Maar in Nederland zijn we gelukkig niet meer zo katholiek!”

Toch gaat het hier ook niet helemaal lekker. Helemaal niet, eigenlijk. We hebben een prachtige groep verzameld genaamd Schreeuw om Leven. Deze mensen waken bij abortuscentra. Waken, las je goed ja. Wat deze mensen doen? Ze staan je op te wachten op een van je kwetsbaarste momenten. Want de eerste vrouw die een abortus prima te doen vond, ben ik nog niet tegen gekomen. Deze secreten, ik citeer: “Attenderen vrouwen op een respectvolle en liefdevolle wijze op alternatieven voor een abortus”. Want bijvoorbeeld je kind na een volledige zwangerschap afstaan, dat is pas een feest!

Onze minister van Volksgezondheid, je weet wel, die die het pilprobleem niet zo serieus nam, neemt deze kwestie wel serieus. Hij wil bufferzones instellen en bij sommige abortusklinieken heeft hij het zelfs al zover laten komen. Doet die man toch af en toe best iets goeds, moet ook gezegd worden. Waar de activisten verklaren dat ze op een respectvolle en liefdevolle manier met de vrouwen omgaan, ervaren de vrouwen in kwestie dit anders. Ze worden nageroepen dat ze moordenaars zijn en er worden posters van verminkte foetussen getoond. Dingen waar ik al bijna misselijk van word en ik ben niet eens zwanger. Misschien nog erger? De mensen die je proberen om te kopen, voor dertig euro en een jaar lang luiers hopen ze je te behoeden voor, blijkbaar, het grootste kwaad ter wereld. Alsof iedereen die een abortus pleegt financiële problemen heeft.

Als een vrouw besluit abortus te nemen, is het verdriet er echt al geweest. Het was niemands doel en waarschijnlijk niemands wil op dat moment zwanger te worden. Soms loopt het leven alleen niet zoals je verwacht had. Als je dan ook nog een stelletje randdebielen zonder geweten hebt die jouw beslissing nog moeilijker maken, vind ik dat de overheid best harder mag optreden. Fuck bufferzones, geef de hardnekkige een verbod überhaupt nog in de buurt te komen van abortusklinieken. Als ik een Dolle Mina was, zou ik nog kwader zijn dan ik was in 1970. Toen wisten ze nog niet beter. 

No tags 0 Comments 1

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *