Baas in eigen buik, deel II: ‘Er zullen vrouwen misschien wel voor altijd ongelukkig zijn’

by

zondag 19/5/2019

Het moest er toch een keer van komen. Dat ik zou schrijven over Alabama. Bij elke andere kwestie was ik meteen in de pen geklommen, maar nu vond ik dat toch lastiger. Misschien omdat abortus toch dichterbij is. Ik denk dat jij en ik allebei wel iemand kennen die ervoor heeft gekozen op dit moment geen kind op deze aarde te zetten. Om welke reden dan ook. 

Ik schreef laatst al over de actiegroep Schreeuw Om Leven. Voor als je het even kwijt bent: SGP-aanhangers die bij abortusklinieken gaan staan met spandoeken en gephotoshopte foto’s van doormidden geknipte embryo’s om vrouwen dertig euro of een jaar lang gratis luiers aan te bieden, wanneer ze het kind houden. Wat ik toen schreef was, dat hoe belachelijk dit ook is, we in Nederland toch echt niet bang hoeven te zijn. Die activisten mogen schreeuwen wat ze willen, maar dit recht hebben we lang geleden al vergaard. Zelfs het grootste deel van de politiek lacht deze gekkies waarschijnlijk uit wanneer ze het erover moeten hebben. 

Hoe anders is dat nu in Alabama. Ik weet niet hoe het voelde als vrouw daar, of ze ook het idee hadden dat dit een recht was wat niet afgenomen kon worden of dat ze hier al langer bang voor waren. Ik weet niet hoe het voelt wanneer er vijfentwintig witte mannen plotsklaps beslissen over jouw lichaam. Hoe ze je tot wanhoop drijven, misschien wel het plezier in seks laten verliezen en in elk geval geen ruimte laten voor wat jij vindt. Zelfs als je verkracht wordt door je dronken oom op je jaarlijkse familieborrel, is dat jouw schuld. Jij moet vanaf dan verder leven met de consequenties. 

Maar wat misschien erger is en wat ik tot vandaag nog niet heb gehoord, is dat de Republikeinse gouverneur zelf een vrouw is en fel tegenstander van abortus. In Georgia is het nu verboden abortus te laten plegen bij het horen van een hartslag. Na zes weken, is dat. Als je een vrouw bent die er niet de klok op gelijk kan zetten wanneer ze ongesteld wordt, kan het zomaar zijn dat je er op dit moment pas ongeveer achter komt. En dan is het of al te laat of de tijd om een evenwichtige beslissing te maken wordt je afgenomen. Je krijgt een kind of je laat het weghalen. Alsof je bij de bakker staat en hij vraagt: volkoren of tarwe. En je zal maar spijt krijgen van dat eerste. 

Het gaat gebeuren. Er gaan nog meer kinderen geboren worden die niet alleen ongepland zijn, maar ook ongewild. Kinderen waar niet van gehouden gaat worden zoals wel zou moeten. En kom er maar eens achter, dat je geboren bent in een tijd, op een plek, waar je moeder geen keus had. Misschien is dat het ergste wat kan gebeuren, maar er zijn nog zoveel dingen die ik kan bedenken. Er zullen vrouwen misschien wel voor altijd ongelukkig zijn. Er zullen vrouwen zijn die zelf wel tot een oplossing gaan komen. Die zichzelf van de trap gooien, in de hoop een miskraam op te wekken. Vrouwen die in de weer gaan met breinaalden en daarbij hoogstwaarschijnlijk meer kapot maken dan de bedoeling is. 

In 2003 hoorden we al dat de emancipatiekwestie voorbij is. Hier hebben we helaas het bewijs dat dit nooit zo gaat zijn. Ik probeer mijn columns altijd enigszins positief af te sluiten, om het leuk te houden voor iedereen. Vandaag is dat helaas onmogelijk. Mijn hart doet pijn voor de vrouwen in deze staten, voor hun dochters die er moeten opgroeien en voor hun zoons, die ze nog meer moeten uitleggen dat wat eigenlijk al nodig is. Voor de politici die terug hebben gevochten, want al horen we ze niet: ik ben te idealistisch om te geloven dat ze er niet zijn. Mijn hart huilt voor de dokters met goede wil die vrouwen moeten vertellen dat het echt niet kan,omdat ze niet alleen hun baan, maar ook hun leven verliezen. Op dit moment, zijn we terug bij af. 

No tags 0 Comments 1

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *