AFTER DE GLORIE: ‘The Nightmare of losing who you thought you were’

by

Afgelopen jaar is mijn allergrootste nachtmerrie geweest: ‘The Nightmare of losing who you thought you were’. Lekkere titel wel hè?
Voor een paar weken was het heerlijk stil om mij heen en schreeuwde ik vooral dat het mij geen ene zak kon uitmaken. Ik heb zo weer een nieuwe baan, ik heb een heel groot netwerk, mensen willen echt wel met mij samen werken. Tegen mijn ouders zei ik zelfverzekerd dat ik het wel zou regelen. Daar geloofde ik ook in. Ik nam een maandje rust van alles en ging zogenaamd eens kijken wat ik wilde doen voor werk. Dat was het idee, maar ik heb in feite Netflix uitgespeeld.
Maandje voorbij, laptop op schoot en kijken wat er allemaal in vacatureland leefde. Ik schreef mijn cover letter, CV beetje bijgewerkt en ik verstuurde 10 e-mails met mijn CV in één dag. Na 5 dagen kreeg ik al wat afwijzingen binnen. De standaard ‘helaas zit jij niet bij onze eerste selectie’-mails. Oké, no problem, we gaan gewoon verder. Ik heb nog genoeg tijd.

2,5 maanden later en ik had 30 e-mails verstuurd. Van de 30 waren er 26 ‘helaas zit jij niet bij de eerste selectie’-mails, 2 ‘wij willen je graag uitnodigen voor een telefonisch intake’-mails en 2 twee telefoontjes voor een eerste gesprek uitnodiging. De moed was iets ingezakt, omdat ik behoorlijk wat afwijzingen had gekregen en dat proces heel anders voor ogen had. Maar hey, laten we vooral positief blijven en vergeet niet dat van de 30, 4 organisaties zijn die WEL het gesprek met mij aan willen gaan.

Drie nachten voor mijn eerste gesprek begon ik ernstige slapeloosheid te ontwikkelen. Ik begon te piekeren over mijn kwaliteiten en mijn vaardigheden in mijn werkveld. Plotseling, uit het niets. What the fuck? Ik begon te luisteren en ik hoorde in mijn hoofd: ‘Wie hou ik nou voor de gek. Dit is echt op hoog niveau. There is no way dat jij dit kan, want je hebt die ervaring helemaal niet. Ooooh jij ongelooflijke loser, hoe durf jij zo groot over jezelf te denken. Geloof mij, zij gaan je echt niet aan nemen.’
De nacht voor mijn eerste gesprek heb ik denk ik 2 uur geslapen. Ik besloot het piekeren van de nacht ervoor aan de kant te zetten en even te resetten.
‘Adem in en adem uit, je weet alles over het bedrijf en de vacature. Je bent geschikt voor deze functie, Sanaz. Zij hebben JOU gebeld en zeiden dat ze jouw CV interessant vonden. Doe je best, meer kan je niet doen.’ zei ik tegen mezelf.
Met lood in mijn schoenen en donkere wallen die ik probeerde weg te smeren met mijn full coverage eye concealer, stond ik daar in de lobby van één van de grootste labels in de dance industrie. Mijn hart klopte zo hard dat je het kon zien in mijn nek. Ik snapte niet waar ik mij zo druk op maakte?
‘Je gaat gewoon een gesprek voeren met wat mensen. Je vertelt wat over je leven en je werkervaring, stelt hun wat vragen en BE DONE WITH IT. Hou je sterk, je kan dit.’ fluisterde ik om mezelf moed in te praten.

Ken je dat moment dat je in een belangrijk gesprek zit en als je dan klaar bent, niet meer weet wat je eigenlijk hebt gezegd? Ik schudde de handen van twee bijzonder lieve vrouwen bij de deur en ze zeiden: ‘We vonden het onwijs gezellig met je en wij laten het je eind van de week weten.’
Oh oke, NICE! Het gesprek is goed gegaan. Van wat ik me er van kan herinneren, heb ik antwoord gegeven op iedere vraag, begreep ik de vacature goed, vonden zij mij geschikt voor de functie. HOLY SHIT, I THINK IM GONNA GET THIS JOB!
Ik belde in volle enthousiasme mijn ouders op en vertelde ze het goede nieuws: ‘Mam, zeg jij nog even een gebedje voor mij dat ik de job krijg?’
Waarop mijn moeder met haar net zo over enthousiaste stem zei: ‘Natuurlijk lieverd. Besmelahe Rahmane Rahim.’
Diezelfde avond viel ik al op 18.00 uur in slaap en werd ik de volgende ochtend pas om 09.00 uur wakker. Ik had zoveel druk op mezelf gezet, maar het viel allemaal reuze mee.

Zoals je misschien kan raden heb ik deze baan niet gekregen en ook niet die andere drie. Die twee maandjes werden ineens 5 maanden dat ik thuis zat. Mijn moeder had verschillende gebedjes gedaan en ik kon er maar geen tweede gesprek uit halen.
In die 5 maanden werd het piekeren alleen maar erger, sliep ik 1 of 2 uur per nacht, ging ik alleen naar buiten om boodschappen te doen, weigerde telefoontjes en douchte ik misschien 3 keer per week. Mijn lichaam had geen energie meer om de blijheid op te brengen, geen kracht meer om mijzelf de deur uit te slepen, geen gevecht meer over om voor mezelf te zorgen. Mama Ananas is op.

No tags 4 Comments 1
4 Responses
  • Sharron H
    December 20, 2018

    Kan niet wachten op het volgende stuk, dit voelt al direct als een boek wat je in één adem uitleest.
    Wat wel heel bijzonder is, is dat precies wat jij geschreven hebt, mij is overkomen, overvallen en mij ook heeft ondergedompeld. Heel bizar dat jouw manier van denken over je kunnen etc is precies wat ik ook had.. fascinerend is het zeker.
    Anyways, heb het al vaker gezegd maar ben trots op je, je bent een prachtig persoon met een prachtige ziel.

    Keep it going, jij kan dit!

    • Sanaz
      February 4, 2019

      Hi Sharron! Dank je wel voor je lieve woorden. Wat jammer dat jou dit ook overkomen is. Het is nooit leuk om aan jezelf te twijfelen, jezelf minder te laten voelen en volledig te vergeten wie jij bent. Dat wil je nooit! Wij proberen altijd dit tegen te houden of weg te stoppen, want stel je voor dat iemand ziet dat jij zwak bent? Stel je voor.
      Ik wil met mijn verhalen laten zien dat jij NIET zwak bent, NIET alleen bent en ALTIJD terug kan vallen op iets dat herkenbaar is. Ik ben blij dat jij je kan vinden in mijn verhalen, want zo voel jij je net een stukje minder alleen.
      Toen ik net bij de meiden ging zitten van Het Lief Dagboek had ik gezegd: ” ik moest dit allemaal mee maken, ik moest iedere hoek van ongeluk voelen, al het verdriet moest ik aan nemen, elke donkere hol moest ik in kruipen. Want nu kan ik mijn kwetsbaarheid laten zien en misschien 1 iemand redden die door een moeilijke tijd gaat of het niet meer ziet zitten. Ik moest dit mee maken, zodat ik mijn stem kan gebruiken en andere kan helpen ”.

      Forever hier om te praten over jouw verhaal. Altijd welkom voor een dialoog <3.

      Kus

  • JJ
    December 20, 2018

    Kivesh deze Cliffhanger??? K zat er net in en opeens geen letters meer… ik zoeken naar de knop ‘meer lezen’ maar die is er dus niet… ik wacht geduldig op the next story… en sws 1000 props voor pushing these stories..

    • Sanaz
      February 4, 2019

      Hahahah Thnx voor deze hilarische comment. Ik heb je gehoord en dankbaar ook hiervoor. Ik kom snel weer met iets nieuws <3.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *