Aan het einde gaan we proosten: ‘En toen flikkerde de hele boel in elkaar’

by

Het zal waarschijnlijk nooit veranderen en misschien was dat ook wel niet nodig. Het verlichte scherm scheen op mijn gezicht, ik staarde naar de zwart geschilderde muur in onze eetkamer. De kaarsen verlichte de kamer iets, op de achtergrond klonk mijn nieuwe favoriete nummer van Thijs Boontjes. Ik nam een slok van mijn cappuccino en dacht aan de sigaret die ik eigenlijk wilde opsteken. Er lag een aansteker naast me, maar als ik nu een sigaret zou opsteken, had ik dat met een lucifer gedaan. Dat paste meer bij het moment. Ook had ik de lucifer mijn hand dan bijna laten branden, waarna er een glimlach op mijn gezicht was gekomen, want dan had ik moeten denken aan de column die het tij voor mij en, ik durf te zeggen, voor Het Lief Dagboek keerde. Nu denk ik alsnog aan die column.

De afgelopen dagen dacht ik na over de column die ik nu aan het schrijven ben, over ons eerste jaar, de tijd daarvoor en waar in godsnaam te beginnen. Wat wilde ik eigenlijk? Wilde ik iedereen meenemen door de nog jonge, maar wilde geschiedenis van Het Lief Dagboek? En zo ja, bij welk begin moest ik dan beginnen?

Er streken minuten voorbij zonder dat ik met mijn ietwat ordinair lange nagels op het toetsenbord tikte. In plaats daarvan tikte ik met mijn rechter wijsvinger tegen mijn onderlip, zo nu en dan zachtjes tegen mijn voortanden. Het licht van het vuur van één van de kaarsen weerspiegelde in een leeg wijnglas wat op tafel stond. Gedachteloos bleef ik staren en tikken, en staren en tikken, toen stopte ik, omdat ik moest denken aan hoe irritant het getik klonk voor andere mensen. Het deed er niet toe, want ik was alleen in de kamer, maar toch stopte ik. Ik keek nu direct naar de vlam in de kaars. Het wakkerde heen en weer, het deed me opnieuw denken aan die column.

Het Lief Dagboek ging online op 10 november 2017. Enkele weken daarna flikkerde de boel redelijk in elkaar, want er zaten maar 24 uur in één dag, wij waren maar twee vrouwen en hetgeen wat ons haalbaar leek, was leuk geweest voor een kleine redactie. Of we doorgingen, was overigens geen discussiepunt.

Op een avond zaten we tijdens één van onze wekelijkse meetings aan de tweede fles wijn het welbekende, tenenkrommende spelletje ‘Kill Your Darlings’ te spelen. Discussies vloeiden, wijn werd gemorst en direct weer bijgeschonken. Ik rookte een peuk, terwijl ik in het raam hing op de derde verdieping in de Blassiusstraat in Oost.
‘En jouw column?’ vroeg Ems.
‘Die blijf ik schrijven.’ reageerde ik. Nog een slok wijn.
‘Maar er moet iets anders. Ik mis iets. Ik heb het wel geschreven, over dat Tinder, one night stands en daten. Het is leuk, zo nu en dan, maar er moet iets anders. Wat jij?’
‘Dat dacht ik al.’
‘En hoezo zeg je dat dan niet?’
‘Omdat je hier zelf al achter kwam.’

Ik fietste ‘s avonds laat over de Vijzelgracht, verkeer langs me heen, in gedachten verzonken en toen kwam plots de titel van de column: Neuk me met woorden. Die avond nog ben ik begonnen met schrijven. De volgende dag vertelde ik Ems dat dit het beste was wat ik ooit had geschreven, maar dat ze het tot onze eerste lezing in Bar Broker nog niet mocht lezen. Ze was het daar niet mee eens. Ik sprak met haar af dat ze het mocht lezen op de dag dat onze nieuwe website online zou gaan, die avond zou Het Lief Dagboek in Bar Broker staan.
Ik zette mijn laptop voor haar neer aan de eettafel in Zuid.
‘Ik wil niet weten wat je ervan vindt. Niks zeggen en lezen.’ beval ik, en zij las de woorden, 680 om precies te zijn. Ik keek door mezelf verplicht naar buiten, toen naar de vloer en uiteindelijk toch naar haar gezicht, waar niks van af te lezen viel. Ik keek weer naar buiten, toen weer naar de vloer. Ze klapte de laptop dicht en zei niks. Gewoon niks.
‘Nou, en?’ vroeg ik, haast geïrriteerd.
‘Ik mag toch niks zeggen.’ zei ze, verontwaardigd.
‘Is het goed?’ vroeg ik. Ems moest lachen.
‘Nou?’ Nu was ik geïrriteerd.
Ze keek naar de laptop en toen naar mij. Wat volgde, hoe klein het ook was, zal ik nooit meer vergeten. Ze begon langzaam te knikken, er kwam een kleine glimlach op haar gezicht. Zo’n glimlach die je alleen van iemand kan krijgen die je door en door kent. Zo’n glimlach die dwars door je heen kijkt, naar het diepste van je ziel. Zo’n glimlach die je vasthoudt zonder dat er een aanraking plaatsvindt. Zo’n glimlach van iemand die weet hoe veel energie, liefde, verdriet, pijn en emotie je in iets hebt gestoken. Zo’n glimlach waar je eigenlijk spontaan van wil gaan janken. Met zo’n glimlach knikte ze en zei ze: ‘Ja, dit is goed.’ En dat was genoeg.

Waarom ik refereer naar die column en dat moment? Omdat we vanaf toen lieten zien dat we meer waren dan de verhalen over het Amsterdamse nachtleven, de mannen en tirades. Begrijp me niet verkeerd, ook op die verhalen ben ik trots – verdomme, wat kunnen we erom lachen -, maar kwetsbaarheid en huilen is ervoor nodig om het hardst te kunnen lachen.

Nu, na een jaar Het Lief Dagboek, kan ik zeggen dat mijn hart overstroomt van liefde en trots omdat we een platform zijn geworden voor alle vrouwen én mannen, dat over ieder onderwerp geschreven en gesproken kan worden, dat we geloven in de liefde en vriendschap en in iedere man of vrouw nog steeds de ware zoeken, dat we op ons bek durven te gaan – ik vaak met de fiets, maar altijd weer opstaan en we elkaar anders uit de goot trekken als het echt even tegen zit, we allemaal zo verschillend zijn als dag en nacht, maar zonder twijfel achter elkaar staan, ook achter Famke Louise, dat er na iedere lezing wel iemand naar ons toegekomen is om te vertellen hoe bijzonder en persoonlijk het was en dat ik volmondig tegen iedereen die ooit tegen mij heeft gezegd: ‘Weet je wel zeker?’, ‘JA!’ kan zeggen en dat deze avond de zaal verdomme vol staat met mensen die Het Lief Dagboek supporten, want Het Lief Dagboek is wat het nu is door de vrouwen waarmee we aan de keukentafel zaten en nog steeds zitten tot diep in de nacht, de zes prachtige schrijfsters, Savage Milan die zijn bijnaam verdiend heeft met opmerkingen als: ‘Hoezo vieren jullie je 6 maanden bestaan als je 3 maanden niks hebt gedaan?’, de fotografen: Tex, Nigel, Shinta, Thom en Elise, door iedereen die mee heeft geholpen aan de eerste trailer, onze ouders die met een kritische blik doen wat ouders moeten doen, maar wel hier staan, het geweldige logo door Kelvin, de Shore, de Boekenclub, de sterren van De Schatkist en onze andere youtube knutsels, Chelsey en SO PR, Oxford House, Denise die ons in Bar Broker heeft neergezet, de Kopstootbar, Café de Tuin dat ze ondanks hun onvoldoende toch onze post likete, alle mannen en vrouwen die onze harten hebben gebroken of die wij hebben verlaten, de valpartijen met of zonder fietsen, de tranen en ruzies aan de keukentafel of gewoon midden op het Leidse, de flessen wijn – wat hadden we zonder jullie gemoeten! – en iedereen die het afgelopen jaar bij onze avonden was, ons supporten door onze verhalen te lezen, de foto’s en video’s te bekijken, er op te reageren, die ene like te geven of simpelweg ook maar even aan ons heeft gedacht. Liefde voor jullie allemaal en Ems, wat zou ik verdomme zonder je moeten. Proost!

No tags 1 Comment 0
1 Response
  • cresent Moon cafe
    February 21, 2019

    I’m not that much of a internet reader too be honest but your blogs really nice, keep it up!
    I’ll go ahead and bookmark your site to come back later on. Many thanks

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *